Od Carmen C.D. Daniela

Miałam wrażenie, że skóra na moim ramieniu w miejscu, gdzie dotykał mnie Daniel parzy. Tym delikatnym i swobodnym gestem sprawił, że na chwilę zapomniałam, o czym właśnie rozmawialiśmy.
Chłopcy rozmawiali o czymś ożywieni, jedząc lody, a gdy spostrzegli, że się zbliżamy, znów mieli tysiąc pytań do Daniela.
- Zatrzymywałeś już kogoś? - zapytał Will.
- Kilka razy - uśmiechnął się Daniel.
- Czy mógłbyś teraz wylegitymować kogoś? - zaciekawił się Paul. - Na przykład tego pana? - wskazał palcem na jakiegoś staruszka.
- Paul - upomniałam oburzona brata. - Nie można każdego bezpodstawnie zatrzymywać. Pokazywanie palcem też jest nieuprzejme...
- Carmen ma rację - przyznał Daniel. - Musiałbym mieć podstawy, by to zrobić.
Z triumfem uśmiechnęłam się do braci i gdy zobaczyłam, że William cały ubrudził się swoim czekoladowym lodem, wytarłam mu chusteczką brodę.
- Caryy! - jęknął brat, najwyraźniej uznając, że takim zachowaniem zawstydzam go przed Danielem. - Nie traktuj mnie jak dziecka! - oburzył się.
- Dzieciak, dzieciak! - zakpił z brata Paul, a ja uniosłam rozbawiona brwi, z jego brody także wycierając lody. - Ej! - oburzył się.
Daniel roześmiał się, a gdy chłopcy nadal zasypywali go swoimi pytaniami i fachową wiedzą odnośnie policji, którą czerpali z filmów sensacyjnych, które pozwalałam im ukradkiem oglądać, ja sprawdziłam telefon. Widząc sms od mamy sprzed kilku minut, szybko go odczytałam. Pisała, że wróciła z pracy i z pomocą Rose piecze właśnie ciasteczka owsiane. Uśmiechnęłam się szeroko na tą informację.
- Co ty taka zadowolona? - zapytał Will.
- Mama i Rosie pieką ciastka owsiane - przyznałam rozbawiona, na co chłopcy pisnęli radośnie.
- Mama robi najlepsze ciastka owsiane na świecie! - wykrzyknął do Daniela Paul, na co roześmiałam się głośno.
- Pewnie Kyle znowu zje nam wszystko - zwróciłam się do bliźniaków. Może i Kyle był teraz w złym humorze i siedział zamknięty w pokoju, jednak ciastka były czymś, co na sto procent mogło skłonić go do wyjścia.
- To wracamy? - zapytali prosząco. Perspektywa, że ominą ich ciastka, wydawała im się zbyt okrutna.
- Może odprowadzimy chłopców do domu - zaproponowałam. - I możemy przejść się na spacer, jeśli chcesz... - dodałam, lekko zawstydzona swoją propozycją.

(Daniel?)