Od Daniela c.d Carmen

Odprowadziłem wzrokiem Scarlett, która właśnie wyszła i znów spojrzałem na Carmen.
- No więc, czemu wtedy tak szybko zniknęłaś? - spytałem.
- Musiałam wracać do pracy, szef pozwolił mi jedynie zatańczyć. - wyjaśniła.
- Lubisz tańczyć? - zadałem kolejne pytanie.
- Nawet bardzo, chodzę od dość dawna na zajęcia. - odparła.
- No proszę. - uśmiechnąłem się zaintrygowany. - To by wszystko wyjaśniało. - dodałem.
- Co takiego? - też się lekko uśmiechnęła.
- No to, że tak genialnie znałaś ruchy, w dodatku... czuć było, że to lubisz, wiesz co robisz. - wyjaśniłem.
- W takim razie, ty też musisz tańczyć. Bo miałam takie samo wrażenie. - uśmiechała się.
- No tańczę, w wolnych chwilach i raczej dla zabawy.
- Jakiś konkretny styl masz ulubiony?
- Bregdens. - odparłem bez zastanowienia. - Ale te "romantyczne" też lubię. - uśmiechnąłem się.
- Czyli nie ćwiczysz regularnie?
Pokręciłem przecząco głową.
- W sumie to już od dawna. - spuściłem na chwilę wzrok. - Czasem ze znajomymi dawaliśmy "pokazy" na mieście, ale to w sumie na tym się kończyło. - wzruszyłem lekko ramionami.
Czasem przechodziły mnie dreszcze, kiedy patrzyła na mnie swoimi dużymi, niezwykle pięknymi oczami, od których biła troska i dobre serce. Uśmiech też miała piękny, przez co w pewnych chwilach czułem, że się roztapiam. Rozmawialiśmy tak jeszcze przez najbliższą godzinę, kiedy nagle przybiegli dwaj chłopcy.
- Cary, kiedy idziemy na te lody? - spytał jeden.
- Chcesz iść z nami? - spytała dziewczyna.
- Właściwie to bardzo chętnie. - uniosłem kącik ust w uśmiechu.
- No to możemy iść już teraz. - też się uśmiechnęła.
- Suuper! A pojedziemy tym radiowozem?! - pisnął podekscytowany, chyba Paul.
- Niestety ale nie przyjechałem tu radiowozem. - spojrzałem na niego przepraszająco, obaj wyglądali na rozczarowanych. - Ale znajdziemy taki dzień, gdy wasza siostra będzie miała czas to was przewiozę i jeśli wam pozwoli postrzelacie trochę. - uśmiechnąłem się.
- Super! Cary, zgodzisz się, prawda?!
- Chyba taak. - zaśmiała się lekko.
- Obiecujesz? - Will spojrzał na mnie bardzo poważnie.
- Słowo. - położyłem ręce na sercu.
- To pójdzie spytać się Kyle'a, czy idzie z nami. - poprosiła.
Oboje pobiegli do jakiegoś pokoju.
- Więc nasz jeszcze jednego brata? - spytałem.
- Tak, jeszcze młodszą siostrę, Rose, ma 10 lat. Chłopcy po 5, Kyle 17 i jest jeszcze Lucas, ma obecnie 24 lata. - wyjaśniła.
- A ty masz...
- 19. - dokończyła za mnie. - A ty?
- 20. No to wesoło macie. - uśmiechnąłem się. - Ja mam tylko o rok starszą siostrę, a do tego dwóch bratanków. Jeden ma 6 a drugi 9 lat.
- Niby wesoło, ale ludzie często twierdzą, że skoro tyle dzieci to na pewno patologia. - westchnęła a ja parsknąłem śmiechem.
- Przepraszam, sami ludzie, którzy oceniają tak na prawdę gówno wiedząc są patologią. Też niestety miałem z tym do czynienia. - westchnąłem. - Jest tu ktoś, kto bardzo wam dokucza w ten sposób?
- Sąsiadka z na przeciwka, ale nie jest źle. - odparła, przybiegli chłopcy. - I co?
- Nie chce, kazał zostawić się w spokoju. - powiedzieli, a Carmen westchnęła.
- No dobrze, to chodźmy.
Ubraliśmy buty i wyszliśmy z domu. Poszliśmy do lodziarni, która była niedaleko a dawali tam naprawdę dobre lody. Wszyscy wybrali sobie smaki po jednej gałce, chłopcy gdy wzięli swoje lody poszli zająć stolik, widząc że Carmen wyciąga już portfel, szybko wyciągnąłem banknot z kieszeni i zapłaciłem. Wzięliśmy też swoje lody.
- Czemu zapłaciłeś?
- Nie chciałem, żebyś za mnie płaciła...
- Ale za nasze lody też zapłaciłeś
- Potraktujmy to jako odwdzięczenie za kawę. - uśmiechnąłem się.
- Ale... - zaczęła, jednak położyłem jej palec na ustach.
- Ciii. - uśmiechałem się. - Już się tym tak nie przejmuj, naprawdę. - pokręciłem rozbawiony głową obejmując ją i pogłaskałem ją lekko po ramieniu.
Kiedy doszliśmy do stolika puściłem ją, aby mogła usiąść, zająłem miejsce obok niej.

Carmen?