Mężczyźni wyszli, a po moich policzkach spłynęły słone łzy. Szybko jednak je staram i cicho pociągnęłam nosem. Travis przysiadł obok mnie a Matt przykucnął.
- Nam chyba powiesz prawdę, co? - szepnął Travis.
Spojrzałam na niego i westchnęłam cicho.
- To był Xavier, prawda? - szepnął również Matt.
Przez chwilę milczałam, w końcu jednak skinęłam twierdząc głową i się rozpłakałam. Wiedziałam, że mogę im zaufać, w końcu to moi bracia... myślę, że nie wydadzą tego policjantom.
Mężczyźni tak jak powiedzieli, wrócili po dwóch godzinach i zajęli swoje poprzednie miejsca, po chwili delikatnej rozmowy, zaczęli ponownie pytać.
- A więc, jakieś szczegóły? - spytał, ja jednak milczałam, patrząc w sufit. - Mówiłem ci już, ochronimy cię, nic ci się nie stanie. - dodał spokojnie.
- Jasne. Ochronicie... gadać łatwo... powiedziałabym wam, ale nie mogę tego zrobić, życie jeszcze mi miłe. - mruknęłam.
- A więc jak zrozumiem, znasz sprawcę? - zadał kolejne pytanie.
- Zna, nawet bardzo dobrze... - mruknął Matt a ja rzuciłam mu piorunujące spojrzenie.
- Czemu go chronisz? - spytał drugi mężczyzna, najwidoczniej niewiele do nich dociera.
- Nie chronię.
- Tak, robisz to nie mówiąc nam wszystkiego.
- Nie, chronię siebie. Nie jego. - szepnęłam.
Kiedy już jeden miał się odezwać, do sali wszedł lekarz z dwiema pielęgniarkami.
- Wybaczcie panowie, zabieramy poszkodowaną na prześwietlenie. Jest podejrzenie połamania żeber, musimy się upewnić czy nie ma krwotoku wewnętrznego. - powiedział do nich lekarz.
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz