Chyba odzwyczaiłam się spać z kimś, ale na pewno mi tego brakowało. Bliskości, wsparcia i... przytulania. Nie oszukujmy się, każdy tego potrzebuje a jeśli długo tego nie doświadcza to staje się nieszczęśliwy, często tacy ludzie popadają w depresję. Na szczęście dziś wyjątkowo szybko udało mi się zasnąć, to zapewne zasługa tego pana obok.
***
Rano obudziłam się jako pierwsza, czułam na sobie coś ciężkiego. Kiedy otworzyłam oczy, zdałam sobie sprawę z tego że to ręka Thomasa, która spoczywa na moim brzuchu a dokładnie pod moją koszulką. Przeniosłam wzrok na zegarek, dochodziła 10. Ziewnąłem i chciałam po cichu, dyskretnie iść do łazienki jednak Thomas skutecznie mi to uniemożliwił nagle przyciągając mnie do siebie.
- Znów mi uciekasz - mruknął.
- Skąd... - odwróciłam się w jego stronę, a jego dłoń automatycznie powędrowała z mojego brzucha na plecy a później talię. - Myślałam że będzie głodny i chciałam zrobić gofry czy naleśniki. - uśmiechnęłam się lekko.
***
Rano obudziłam się jako pierwsza, czułam na sobie coś ciężkiego. Kiedy otworzyłam oczy, zdałam sobie sprawę z tego że to ręka Thomasa, która spoczywa na moim brzuchu a dokładnie pod moją koszulką. Przeniosłam wzrok na zegarek, dochodziła 10. Ziewnąłem i chciałam po cichu, dyskretnie iść do łazienki jednak Thomas skutecznie mi to uniemożliwił nagle przyciągając mnie do siebie.
- Znów mi uciekasz - mruknął.
- Skąd... - odwróciłam się w jego stronę, a jego dłoń automatycznie powędrowała z mojego brzucha na plecy a później talię. - Myślałam że będzie głodny i chciałam zrobić gofry czy naleśniki. - uśmiechnęłam się lekko.
- Ach tak? - też się uśmiechnął. - Ale musisz jeszcze trochę ze mną poleżeć. - przytulił mnie z uśmiechem.
Zachichotałam cicho i wtuliłam się w niego, przymykając na chwilę oczy. Wiedziałam jednak, że i tak już nie uda mi się zasnąć. Tak mam, że gdy obudzę się rano, nie szybciej niż o 8 to już nie mogę zasnąć. Tym razem też tak było. Po prostu leżałam wtulona w niego i w sumie... było mi dobrze.
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz