Od Thomasa C.D. Emily

Widząc, jak poszkodowana odwraca wzrok, od razu upewniłem się w przekonaniu, że kłamie. Doskonale wiedziała, kto jest sprawcą, jednak z premedytacją to ukrywała. W jej oczach i zachowaniu dostrzegalny był strach i chyba to zdenerwowało mnie najbardziej; fakt, iż oprawca przestraszył ją na tyle, by zaczęła go ochraniać, zamiast pomagać policji w ujęciu go. Nigdy nie rozumiałem tego typu zachowań i nie miałem zamiaru tak po prostu tego zaakceptować.
- Żeby złapać osobę, która cię potrąciła, potrzebujemy wszystkich szczegółów, jakie pamiętasz - powiedziałem spokojnie.
- Nic nie pamiętam - stwierdziła cicho dziewczyna, przymykając oczy.
- Dlaczego ochraniasz kogoś, kto wyrządził ci krzywdę? - zapytałem prosto, zaplatając na piersi ręce. - W ten sposób dajesz mu możliwość trzymania cię w szachu. Może ponownie skrzywdzić ciebie lub kogoś innego. Naprawdę tego chcesz?
Usłyszałem szuranie odsuwanego krzesła i po kilku sekundach brat pacjentki stał już na nogach między mną a szpitalnym łóżkiem, jakby chciał osłonić siostrę przed moimi pytaniami.
- Emily powiedziała już, że niczego nie pamięta - powiedział chłodno.
- Proszę usiąść i nie przeszkadzać, albo nas zostawić - odezwał się Adam, który był tutaj ze mną. - Przesłuchanie pańskiej siostry jest niezbędne, by złapać sprawcę wypadku.
- Nie musicie tego robić w tak chamski sposób - dodał drugi z braci dziewczyny.
Uniosłem brwi, wzdychając ciężko. Z doświadczenia wiedziałem, że głaszcząc kłamcę po głowie i wierząc w jego bajeczki, nie będziemy działać skutecznie, a tylko to się teraz dla mnie liczyło. Zamierzałem dostać prawdziwe zeznania, a jeżeli dziewczyna nadal nie miała zamiaru z nami współpracować, fakt wezwania policji był idiotyczny. Miałem ochotę już na początku wyprosić stąd jej braci i miałem do tego pełne prawo, wiedziałem jednak, że wtedy dziewczyna może zamknąć się w sobie i nie powiedzieć kompletnie nic.
- Nikt tutaj nie chce być chamski - powiedziałem spokojnie, biorąc i dla siebie krzesło, które ustawiłem przy łóżku. Usiadłem na nim, ciągle patrząc na poszkodowaną.
Była niewątpliwie przerażona i widać to było w jej ufnych,błękitnych oczach. Przeszło mi nawet przez myśl, by dać jej chwilę na zebranie myśli, nie chciałem jednak dawać jej możliwości wymyślania kłamstw tylko po to, by mnie zbyć.
- Zaraz po zdarzeniu, poszkodowani pamiętają najwięcej - powiedziałem cicho. - Wszystkie detale, odczucia, myśli, które przeszły im przez głowę. Podczas wypadku wiele osób ma wrażenie, że czas zwalnia. To przez adrenalinę, która wydziela się w niebezpiecznej sytuacji i pozwala nam widzieć i odczuwać więcej, wyostrza zmysły. Na pewno też tak miałaś - zwróciłem się do Emily, patrząc jej prosto w oczy.
Dziewczyna chwilę się wahała, jednak zdecydowała się w końcu na delikatne, niemal niezauważalne skinienie głową, które zachęciło mnie do kontynuowania:
- Właśnie wtedy powinniśmy zbierać zeznania. Kiedy szczegóły są w głowie takiej osoby wciąż świeże. Nie można dać tej osobie zbyt wiele czasu na myślenie o sytuacji, na przetwarzanie jej w myślach. Wtedy zapomina się o uważanych za nieistotne szczegółach, a inne się wyolbrzymia, zmienia, przekręca... Nie jest to oczywiście czynione specjalnie, ale leży w ludzkiej naturze. Tak samo na twoje zeznania może wpłynąć siła sugestii... W każdym razie, chodzi mi o to, byś powiedziała nam wszystko, co wiesz. Na pewno wiele zauważyłaś - mój głos brzmiał teraz łagodnie i widziałem, że dziewczyna zaczyna się zastanawiać.
- Nawet jeśli się boisz, musisz nam powiedzieć wszystko - dodał Adam.
- Jesteśmy policjantami. Ochronimy cię. Nie kłam ani nie zatajaj prawdy, a wtedy uda nam się tobie pomóc - dodałem po chwili.
Widziałem, że dziewczyna się zastanawia. Potrzebowała chwili na myślenie, jednak przez chwilę wydawało mi się, że zacznie mówić... Ale tylko przez chwilę. Bo później zauważyłem, jak jej tęczówki pociemniały, a ona sama zacisnęła usta w wąską linię.
- Niczego nie pamiętam - powiedziała dobitnie, unikając mojego wzroku. - Możecie wyjść? Potrzebuję odpoczynku...
- Nie zdajesz sobie nawet sprawy... - zacząłem, jednak przerwał mi jej cichy głos po raz kolejny powtarzający, byśmy wyszli. Dziewczyna objęła się ramionami i odwróciła ode mnie, kuląc się na łóżku.
- Siostra prosiła, byście wyszli - warknął na nas jeden z chłopaków.
Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, Adam położył na moim ramieniu rękę, nakazując mi milczenie.
- Za dwie godziny znów wrócimy panią przesłuchać - ostrzegł łagodnym tonem.
- Liczę, że do tego czasu cokolwiek sobie przypomnisz - powiedziałem twardo, wstając z krzesła i razem z Adamem kierując się do drzwi sali.

(Emily?)