Po drodze do mieszkania, podjechaliśmy także do mnie.W sportową torbę wrzuciłem kilka ubrań i niezbędnych kosmetyków, po czym przywołałem do siebie Karo. Widziałem wzrok Emily, gdy razem z ogromnym psem zbliżałem się do auta.
- Zgodzi się z moimi psami? - zapytała niepewnie dziewczyna.
- Karo to grzeczny pies. Jest miłą dziewczynką - zapewniłem, otwierając przed suką drzwiczki auta.
- Dziewczynką? - zdziwiła się Emily.
- To suczka - wzruszyłem ramionami. - Jest psem policyjnym, aktualnie na urlopie. Niedawno miała złamaną łapę - wyjaśniłem, a w moim głowie słychać było czułość. Nie dało się ukryć, iż uwielbiam tego psa.
Bez zbędnych rozmów, jechaliśmy do mieszkania w milczeniu. Ku mojemu zdziwieniu, nie okazało się ono jakąś małą norą, a całkiem ładnym i przestronnym mieszkankiem niedaleko centrum, z dwoma sypialniami, kuchnią i połączonym z nią salonem. No i łazienką - niestety tylko jedną.
- Będzie trzeba zrobić zakupy - stwierdziłem, widząc, że lodówka i szafki świecą pustkami. - Albo zamówić coś do mieszkania.
Dziewczyna skinęła głową, rozglądając się po przytulnie urządzonym salonie.
- Będzie trzeba kupić karmę dla psów - zarządziła.
- Jeśli już, idziemy razem. Poza mieszkaniem mam nie opuszczać cię na krok - przyznałem. - Chcesz się najpierw rozpakować?
- Z chęcią - przyznała Emily, a po chwili spojrzała na mnie, przygryzając wargę. - Jak powinnam się do ciebie zwracać?
- Po imieniu - stwierdziłem, przypominając sobie, że nawet się nie przedstawiłem. - Thomas Hyde.
- Emily Sheer. Ale to już pewnie wiesz z akt - stwierdziła dziewczyna.
Pokiwałem głową. Znałem jej nazwisko, tak samo jak adres, datę urodzenia, a nawet numer dowodu. Zawsze miałem pamięć do cyferek.
Kiedy dziewczyna zniknęła w jednej z sypialni, by się rozpakować, ułożyłem się na kanapie, półleżąc i włączyłem telewizor. Oczywiście po chwili dołączyła do mnie Karo; psy Emily poszły za nią do jej sypialni. Zacząłem przerzucać programy, a kiedy trafiłem na mecz, uśmiechnąłem się szeroko, dziękując w duchu za kanał sportowy. Jeśli miałem być tutaj niemal zamknięty na całe dnie, kiedy to inni będą próbowali złapać Evansa, mogłem chociaż oglądać sport i programy motoryzacyjne... O ile oczywiście dziewczyna nie będzie chciała walczyć ze mną o pilota.
Kiedy tylko pomyślałem o walce, zakląłem na głos. Będę musiał odwołać sobotnią ustawkę... Jednak nie chciałem zaprzątać sobie teraz tym głowy. Postanowiłem zadzwonić do Johna jutro, mówiąc mu, iż nie mogę wyrwać się z pracy. Wiedziałem, że będzie wciekły, powinien jednak zrozumieć. Już nie pierwszy raz coś mi wypadało. Promotor miał jednak spory dylemat, nie wiedząc, dlaczego po prostu nie rzucę pracy w policji na rzecz walk. Kasa była niewyobrażalnie większa... Jednak ja mimo wszystko uwielbiałem pracę w policji, a raczej czułem do niej powołanie. No i nadal mogłem od czasu do czasu walczyć...
(Emily?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz