Jedna kreska, druga… zacieniować
w tym miejscu.
Idealnie.
W miłości do Lafayette’a z mego –
a jakże – ulubionego musicalu, postanowiłam sprawić mu jakowyś ładny fan art,
by wstawić go na mego fanpage’a. Jakaś laska, przedstawiająca się imieniem Zoe,
poprosiła o tenże rysunek w komentarzach – a czego nie robi się dla fanów?
W tle leciało „Miasteczko
Haloween”, ale, jako wielka fanka czegokolwiek choć troszkę związanego z Timem
Burtonem, oglądałam już to pierdyliard razy. Moja kawa zbożowa wystygła już
godzinę temu, prawie w ogóle nie ruszona. Jejku, kiedy ja wypełnię moją listę?
Zegar tyka, zostaje mi coraz mniej czasu, a ja siedzę w domu, szkicując. Co
prawda dobicie miliona obserwatorów na Facebooku jest na tej liście, a
dopełnienie tegoż celu jest już tuż-tuż – ale co z resztą? Niech sprawdzę:
wycieczka po Ameryce. Zorganizowanie biwaku. Poznanie fajnych osób. Kiedy ja to
wszystko zrobię?
- Jane, skarbie! – usłyszałam
głos Mary, mej matki, dochodzący z kuchni. Momentalnie poczułam zapach jej
słynnych naleśników – Skończył się syrop klonowy, skoczyłabyś do sklepu go
kupić?
- Tak, jasne. – zawołałam,
podnosząc się. Chwyciłam plecak, w którym nosiłam moją butlę z tlenem (czytając
kiedyś „Gwiazd naszych wina”, uznałam, że dobrze byłoby go nazwać – mówię więc
na niego Sam. Jak uroczo). Zgarnęłam pieniądze ze stołu i udałam się do
najbliższego marketu, by zakupić upragniony przez Mary syrop. Gdy powróciłam,
deser był już gotowy, więc zasiadłam do stołu. W ciszy spożyłyśmy posiłek;
słychać było tylko jakieś popularne kawałki lecące cicho w radiu.
- Mhm… - odezwałam się, gdy
skończyłyśmy – Dzisiaj rocznica śmierci taty. Pójdę na cmentarz.
- Wiem, wiem. – odparła Mary,
nagle ożywiona – Chciałam pójść wieczorem, może pójdziesz wtedy ze mną?
- Nie, raczej nie. – odstawiłam
brudny talerz do zmywarki – Wolę pobyć sama. Kiedy przyjedzie Sarah?
- Póki co ma dużo nauki, tak mi
mówiła. Raczej nie w najbliższym czasie.
- Okej. – powiedziałam tylko, po
czym skierowałam się w stronę przedpokoju. Chwyciłam ramoneskę z wieszaka, by
chwilę potem wyjść z domu, ciągnąc za sobą mój plecak na kółkach. Dotarłam na
przystanek autobusowy. Jechałam może z dziesięć minut, nieustannie czując na
sobie spojrzenia ludzi. Doprowadzało mnie to do szału, ale starałam się tego
nikomu nie ukazać.
Nagrobek ojca, chociaż zginął
siedem lat temu, był cały ozdobiony świeżymi kwiatami i wciąż palącymi się
zniczami. Był naprawdę kochanym przez wszystkich człowiekiem. Każdy odwiedzał
jego grób, nawet sąsiedzi, nawet bardzo odległa rodzina. Złoty człowiek. Siedziałam
chwilę na ławeczce, wlepiając wzrok w śliczny bukiet różnokolorowych kwiatów.
Ciekawe, kto je przyniósł.
Max Poole. Zmarł tragicznie 19
maja 2010. Ojciec, mąż i przyjaciel. Tylko jego czarno-białe zdjęcie, tego
uśmiechniętego Maxa, którego pamiętałam, widniało obok nazwiska. Spotkamy się
niedługo po drugiej stronie, prawda?
Dźwignęłam się ciężko z ławki.
Chwyciłam Toma i powoli odeszłam od grobu. Opuściłam to miejsce, wzdychając
ciężko.
Pomyślałam, że mogłabym udać się
nad Pontchartrain. To miejsce było takie spokojne i przyjemne… a i zawsze
miałam tam dużo weny na rysowanie. Tam dokończę mojego fanarta, słuchając
dobrego rocka – to jest plan.
Zanim zdołałam dotrzeć na
przystanek, kątem oka dostrzegłam dziwnie znajomą sylwetkę. Odwróciłam się w tamtą
stronę, nie wierząc oczom.
- Kayden? – mimowolnie się
uśmiechnęłam – Tyle… tyle lat się nie widzieliśmy, o rany!
Podeszłam, rozradowana, do brata mego przyjaciela zza czasów liceum. Nie mieliśmy kontaktu przez ładnych parę lat, a tyle się
zmieniło. Spojrzałam na Toma, potem na Kade'a, obawiając się najgorszego – pytań
o chorobę. Jeżeli i z nim kontakt się spieprzy przez tę durną dolegliwość, to
chyba zacznę gryźć i kopać. Aby uniknąć jakichkolwiek niezręcznych powitań,
przytuliłam go.
- Szkoda, że kontakt się urwał. –
stwierdziłam – Cieszę się, że cię widzę.
Kayden? :P
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz