Pokręciłem niezadowolony głową, nie wiedząc już, jak mam rozmawiać z dziewczyną...
- Okej, wychodzimy - zwróciłem się do lekarza, a później odwróciłem do Emily. - Nie będziemy naciskać ani na siłę cię prosić. Zgłoszeń mamy multum... Ale skoro zaatakował cę raz, podejrzewam, że szybko do nas wrócisz - dorzuciłem kpiąco.
Widziałem, że Adam posyła mi piorunujące spojrzenie, więc uniosłem ręce w górę w geście poddania i razem z przyjacielem, wycofałem się z sali.
Zdążyłem jeszcze dojrzeć tylko głębokie przerażenie na twarzy poszkodowanej, zanim zamknęły się za nami drzwi. Mogłem tylko myśleć, jak ofiary mogą być zawsze na tyle głupie, by nie rozumieć, że chcemy jej pomóc. Absurdem był dla mnie fakt, iż nie chce wydać swojego prześladowcy, bojąc się, że w odwecie coś jej zrobi. Nie zauważała chyba tylko, że już teraz on wcale nie potrzebował wielkiego powodu, by zaatakować. Z doświadczenia wiedziałem, że chodzi o byłego i to denerwowało mnie jeszcze bardziej...
- Thomas, daj spokój - westchnął Adam, widząc moją wściekłość. - Wiem, że ona zachowuje się idiotycznie... Ale skoro nie chce dać sobie pomóc, to nie nasz problem. Po kilku dniach będzie trzeba zamknąć sprawę z powodu niewykrycia sprawcy i tyle. Wracamy do innych spraw.
- Nie rozumiem tylko, jak można być taką idiotką - syknąłem pod nosem, wychodząc z kompanem ze szpitala.
Adam zaśmiał się cicho, celując kluczykami w auto i otwierając je. Wsiadłem na miejsce pasażera, a przyjaciel za kierownicę i cały czas rozmawiając, dotarliśmy pod komendę.
- Czyli idziesz pisać raport - zakpiłem.
- A ty niby co? - zirytował się. - Ty nigdy nie piszesz raportów...
Wzruszyłem lekko ramionami, wiedząc, że ma rację. Kiedy pracowałem ze swoją partnerką, Megan, zawsze to ona zajmowała się papierkami, wiedząc, że ja się do tego nie nadaję. Gdy wysyłali mnie gdzieś z Adamem, na niego zrzucałem zwykle ten obowiązek.
- Ja lecę do Meg... Miała dziś spotkanie ze starym - stwierdziłem, mając na myśli naszego przełożonego.
- Idzie wreszcie na urlop? - zainteresował się.
- Znasz ją - zaśmiałem się. - Po prostu dadzą jej lżejsze zajęcia...
W drodze do swojego pokoju, któy dzieliłem z partnerką, ciągle myślałem o dziewczynie ze szpitala. Musiała się bardzo bać, więc zakładałem, że nie zaatakował jej nikt zwyczajny, a jakaś groźniejsza osoba...
Wchodząc do pomieszczenia, dotarł mnie ostry głos rozmawiającej przez telefon Megan. Uśmiechnąłem się lekko wiedząc, że przyjaciółka nie da się tak łatwo wysłać na urlop, nawet mimo czwartego miesiąca ciąży. Widząc mnie, pożegnała rozmówcę i odłożyła słuchawkę na biurko.
- Jak tam brzuszek? - zapytałem, przechodząc obok niej do swojego biurka i całując ją w czoło.
- Rośnie - zaśmiała się blondynka. - Przenieśli mnie do informatyków - pochwaliła się.
- Świetnie - ucieszyłem się, wiedząc, że już mam do niej prośbę. - Gdybyś dorwała się do miejskiego monitoringu, może sprawdzisz mi jedno zdarzenie?
Podyktowałem jej wczorajszą datę, miejsce i godzinę wypadku, mając nadzieję, że jakaś kamera uchwyciła wypadek Emily Sherry. Nie liczyłem na żadne szczegóły, ale chociaż na markę i kolor auta...
(Emily?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz