Kiedy dziewczyna objęła mnie ramionami, uśmiechnąłem się szeroko, przypominając sobie małą, długowłosą Jane. Zmieniła się i to bardzo. Wydoroślała. Wyrosła. Jednak oczy nadal miała takie same, jakie pamiętałem z chwil, gdy przychodziła do nas, odwiedzając Micaha. Zaniepokoił mnie tylko plecak i biegnące do jej nosa rurki. Przez głowę przeleciały mi wszystkie możliwe choroby z tym związane, jednak na razie odrzuciłem złe myśli. Wolałem skupić się na spotkaniu dawnej znajomej.
- Minęło prawie sześć lat - westchnąłem ciężko. - Nie sądziłem, że cię spotkam... Jednak bardzo się cieszę.
- Co u Micaha? Jego też dawno nie widziałam... - zaczęła cicho Jane.
- Wyjechał na studia, poza miasto i znalazł sobie tam pracę - wytknąłem ze śmiechem. - Ja też wróciłem do Orleanu dopiero na początku roku...
- Dużo się zmieniło - przyznała Jane, wzdychając.
- Myślę, że powinniśmy o wszystkim porozmawiać przy kawie - stwierdziłem z uśmiechem, biorąc ją pod rękę. - Zapraszam cię. Masz czas?
Dziewczyna skinęła z uśmiechem głową, pozwalając mi zaprowadzić się do mojego auta. Otworzyłem przed nią drzwiczki od strony pasażera, a dziewczyna wsiadła do środka. Zadowolony zająłem miejsce kierowcy, odpalając silnik i wycofując z cmentarnego parkingu na główną drogę.
- Byłaś u taty? - zagadnąłem, a kiedy Jane potwierdziła, kontynuowałem: - Ja odwiedzałem Marie.
Słysząc wspomnienie o mojej zmarłej siostrze, Jane speszyła się lekko, poprawiając się na fotelu. Zmieniłem temat, opowiadając o moich studiach i później praktykach w Nowym Jorku. Zaczęliśmy rozmawiać jak za dawnych czasów. I mimo iż byłem osiem lat starszy od Jane, nie odczuwałem tej różnicy wieku. Dojechaliśmy pod maleńką, starą kawiarenkę, do której kiedyś zawsze przychodziliśmy z Micahem. W ofercie była tu najlepsza mrożona kawa, której smak nie zmienił się przez te wszystkie lata ani odrobinę. No i szarlotka z lodami waniliowymi... Nie mogłem odmówić sobie też przyjemności.
Kiedy już zasiedliśmy w uroczym, przytulnym lokalu i złożyliśmy zamówienie, przyjrzałem się uważnie dziewczynie, oceniając, jak bardzo się zmieniła. Mimo wyraźnych różnic, wciąż jednak można w niej było rozpoznać starą, dobrą Jane.
- Dużo się u ciebie zmieniło przez te wszystkie lata? - zapytała dziewczyna.
- Nawet nie zdajesz sobie sprawy - mruknąłem, przewracając oczami. - Już nie imprezuję... No i mam kogoś bardzo ważnego w swoim życiu - pochwaliłem się.
- Czyżby jakaś kobieta? - Jane uniosła brwi, spoglądając na moje dłonie i najwidoczniej szukając na nich obrączki.
- Tak - uśmiechnąłem się pod nosem, wyjmując z kieszeni telefon i go odblokowując, by pokazać Jane zdjęcie córeczki. Dziewczyna wpatrywała się w telefon z niedowierzaniem. - To Evelyn.
- Zostałeś ojcem? - zapytała zdumiona. - Ty? Kade tatą? Nie wierzę - zaśmiała się.
- Ja też nie dowierzam, a minęły już trzy lata - dodałem z cichym śmiechem.
- Opowiedz mi o niej - poprosiła. - I o jej mamie...
Skrzywiłem się lekko, kręcąc powoli głową. Ja także chciałem o coś zapytać Jane.
- To długa historia - westchnąłem cicho. - Lepiej powiedz mi najpierw, co u ciebie - poprosiłem, wskazując na jej plecak i aparaturę, o której najwyraźniej unikała tematu. - Co się stało?
(Jane?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz