Oczywiście temat musiał być poruszony, choć tak dobrze do tej pory szło. Dalej, Jane, nie możesz robić cyrków w kawiarni. Wiedziałam, że potrzebuję wziąć się w garść, więc przełknęłam tylko ślinę i westchnęłam cicho.
- Jestem chora... - chciałam coś dodać, lecz głos uwiązł mi w gardle. Otarłam rękawem ramoneski łzę, która nie zdążyła jeszcze spłynąć po policzku. Kayden chwycił moje przedramię pokrzepiająco. Zanim jednak zdążył cokolwiek powiedzieć, pokręciłam głową - Nie mówmy o tym. Nienawidzę o tym mówić.
- Jeżeli... - zaczął, jednak przerwałam mu dość niegrzecznie.
- Nie chcę o tym rozmawiać, dobrze? - odrzekłam stanowczo, po czym, nieco skrępowana, wzięłam łyk kawy - Przepraszam. To po prostu... drażliwy temat.
- Rozumiem. A co z twoją siostrą? - zapytał Kade, zręcznie zmieniając temat.
- Sarah...? - zdumiałam się - Nie wiedziałam, że ją w ogóle znasz. Ach, racja, kiedyś była chyba dziewczyną Micaha, więc stąd. No to cóż... Sarah miała zarąbiste oceny, dobrze się uczyła, miała ten wolontariat i jeszcze te regaty, w których brała udział, więc dostała się na Harvard. Widuję ją o wiele rzadziej, bo ma masę nauki. Studiuje architekturę. I z tego, co wiem, znalazła sobie jakiegoś tam chłopa. Mam nadzieję, że przyjedzie w najbliższym czasie, muszę zatwierdzić jej potencjalnego kandydata na męża. - zaśmiałam się. Dopiłam resztę swojej kawy, po czym wytarłam usta chusteczką. - Może wybierzemy się nad Pontchartrain? Zmierzałam tam, zanim cię spotkałam. Chyba, że masz inne plany. Zrozumiem. I tak miałam... po prostu...
Przerwałam, gdy poczułam, jak kręci mi się w głowie. Odchyliłam się do tyłu, siadając z powrotem na krześle. Dotknęłam dłońmi czoła, jakby to miało mi w jakikolwiek sposób pomóc.
- Źle się czujesz? - zaniepokoił się Kayden, przybliżając się nieco.
- Nie, nie, naprawdę. - zapewniłam - ... Jak już mówiłam, możemy się gdzieś przejść... co ty na to?
Kayden? Wybacz brak pomysłu, może jakoś rozwiniesz :v
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz