Od Carmen C.D. Daniela

Oddychając ciężko, spojrzałam na chłopaka z niedowierzaniem. W takim momencie, gdy oboje byliśmy wytrąceni z równowagi, on pytał mnie o kino. Roześmiałam się z komizmu sytuacji.
- W wolny wieczór - przytaknęłam z szerokim uśmiechem.
Wstałam powoli z kolan chłopaka, gdy ten puścił mnie i także wstał. Ujął mnie za rękę, najwyraźniej bojąc się, bym już nie wpadła pod żadne auto. Chociaż wątpiłam, by był to jedyny powód...
- Czy jutrzejszy wieczór będzie ci odpowiadał? - zapytał po chwili milczenia Daniel.
Zastanowiłam się chwilę. Z rana miałam iść do pracy i pomóc w hotelu, a także planowałam poświęcić dwie godziny na trening. No i musiałam dokończyć reportaż... Jednak wieczór powinnam mieć wolny.
- Tak - potwierdziłam z uśmiechem. - Podasz mi swój telefon?
Chłopak od razu spełnił moją prośbę, odblokowując go, a ja szybko wpisałam swój numer, zapisując go po prostu jako Carmen Claire. Po tym oddałam chłopakowi telefon.
- Zadzwoń jutro i dokładniej ustalimy godzinę - uśmiechnęłam się.
- W takim razie musisz wybrać film - zaśmiał się Daniel, ściskając lekko moją dłoń.
- Byle nie jakiś sensacyjny... Przez chłopców u nas w domu ogląda się tylko takie - mruknęłam, przewracając oczami. - Z mamą i Rosie dostajemy od tego szału...
- Twoja mama jest bardzo miła - uśmiechnął się Daniel.
- Jest najlepsza - przyznałam z uśmiechem. - Jest pielęgniarką i dodatkowo pracuje dorywczo w biurze, ale zawsze stara się mieć dla nas czas... No i na pewno nie ominie mnie w domu przesłuchanie, 'kim jest ten uroczy i szarmancki młodzieniec?' - oboje zaśmialiśmy się lekko.
- Musiałem zrobić dobre wrażenie - bronił się Daniel.
- Udało ci się - stwierdziłam rozbawiona. - Mama była oczarowana, a chłopcy nie dadzą ci już nigdy spokoju...
- Cóż, chciałbym oczarować jeszcze jedną osobę... - zaczął Daniel, zerkając na mnie. - Ale niestety nie wiem, czy mi się uda...
- Przekonamy się - zaśmiałam się cicho. - Ale jesteś na bardzo dobrej drodze...

(Daniel?)