Uśmiechnąłem się słysząc jej propozycję i lekko zauroczyłem widząc to skrępowanie w jej oczach.
- Jasne, bardzo chętnie. - skinąłem głową.
Dziewczyna również się uśmiechnęła. Wstaliśmy z naszych miejsc, wyszliśmy z lodziarni i poszliśmy odprowadzić chłopców do domu.
- Tylko pamiętaj co obiecałeś. - upomniał mnie Will.
- Dobrze, dobrze. Będę pamiętał. - uśmiechnąłem się i na pożegnanie przybiliśmy piątkę.
Niespodziewanie drzwi od mieszkania się otworzyły i stanęła w nich kobieta w średnim wieku, widząc nas uśmiechnęła się promiennie.
- Cześć mamo. - powiedzieli chłopcy i kiedy lekko ją przytulili, weszli do środka a kobieta znów spojrzała na nas.
- A to kto? - spytała mając na myśli oczywiście mnie.
- To Daniel, mamo. - westchnęła. - To moja mama. - przedstawiła nas sobie.
- Alice. - kobieta wyciągnęła w moją stronę dłoń.
- Miło mi panią poznać. - odparłem i delikatnie ucałowałem jej zewnętrzną stronę dłoni, widząc jej zadowolenie o mało się nie roześmiałem.
- Nie wpadniecie na ciastka? - spytała.
- Nie mamo, idziemy się przejść. - powiedziała, łapiąc mnie za nadgarstek i powoli ciągnąc w stronę drzwi.
Zapewne chciała uniknąć pytań, które mogłyby być dla niej krępujące.
Wyszliśmy z budynku, było dość ciepło, jednak nie upalnie. Na niebie były pojedyncze, rzadkie, białe chmury.
- To gdzie idziemy? - spytałem.
- Możemy iść przez park nad staw. - zaproponowała po chwili namysłu.
Przytaknąłem uśmiechając się, przeszliśmy pierw przez pasy, a później mieliśmy już prostą drogę do parku. Szliśmy wzdłuż ładnego chodnika, w niewielkiej odległości od siebie i rozmawialiśmy. O czym? O wszystkim. Przede wszystkim, na początku się lepiej poznawaliśmy. Siedzieliśmy nad stawem kilka godzin, obserwując łabędzie i dalej rozmawiając, śmiejąc się. To dziwne, nie znam jej długo a czuję się, jakbyśmy się znali całe życie. Około 18:30 poderwaliśmy się z miejsca i ruszyliśmy powolnym krokiem w stronę domu Carmen. Jak na porę roku przystało - było jeszcze widno.
- Właściwie, to jesteśmy prawie sąsiadami. - uśmiechnąłem się, bawiąc swoimi sznureczkami od bluzy, które były przy kapturze.
- Tak? To gdzie mieszkasz? - też się uśmiechnęła.
- Dwa budynki dalej. - odpowiedziałem.
Wyszliśmy z parku i ruszyliśmy wzdłuż chodnika, zbliżając się do pasów, przez które musieliśmy przejść.
- Co powiesz, żebyśmy w któryś wieczór, gdy będziesz miała czas poszli do kina? - zaproponowałem. Już miała odpowiedzieć, jednak coś jej przerwało. Kiedy weszła na początek pasów, zza zakrętu wyłoniło się niemożliwie szybko jadące auto prosto w naszą stronę, a za nim dwa radiowozy. - Uważaj! - niemal krzyknąłem, szybko złapałem ją w talii i przyciągnąłem do siebie. Byłem na tyle spanikowany, że potknąłem się o nierówności chodnika i spadłem na tyłek, a ona razem ze mną i wylądowała mi na kolanach, kiedy oplatałem dłonie wokół jej talii. Kiedy na siebie spojrzeliśmy, oboje oddychaliśmy szybko.
- Noo... to jak z tym kinem? - odgarnąłem jej luźny kosmyk włosów za ucho.
Carmen?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz