Mimo iż sama nie chciałam się do tego przyznać, z niecierpliwością oczekiwałam spotkania z Danielem. Kiedy wybiła 18, akurat skończyłam pisać reportaż na zajęcia i zaczęłam się ubierać. Przez chwilę stałam przed szafą, nie mając pojęcia, co na siebie włożyć. W końcu nie była to chyba randka, by stroić się w sukienkę... Ani zwykłe wyjście, by ubrać sweterek. Westchnęłam ciężko.
Z czeluści szafy wygrzebałam szarą bluzeczkę i założyłam ją razem z moją ulubioną, czarną rozkloszowaną spódniczką. Żeby dopełnić całości, ubrałam także bordowy szal, czarne podkolanówki i botki na wysokim słupku. Miałam nadzieję dodać sobie kilka centymetrów, by przy Danielu nie wyglądać jak krasnoludek...
Rozczesałam włosy i zrobiłam delikatny makijaż, na który składało się jedynie pomalowanie rzęs i podkreślenie ust bordowym, pasującym do szala kolorem.
Telefon i portfel miałam zamiar schować w kieszeniach płaszczyka, nie potrzebowałam więc torebki.
Kiedy pojawiałam się w salonie, mama od razu uśmiechnęła się do mnie promiennie.
- Pięknie wyglądasz, kochanie - skomentowała.
- Nie za dużo szminki? Mogę ją zmyć... - zaczęłam.
- Jest dobrze - zaśmiała się, podchodząc do mnie i poprawiając szal. - O której wrócisz?
- Nie wiem - westchnęłam. - Napiszę ci sms. I postaram się nie być za późno - obiecałam, całując ją w policzek na pożegnanie, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi.
- Bawcie się dobrze! - krzyknęła za mną mama.
Posłałam jej promienny uśmiech i wygładziłam spódniczkę, nim otworzyłam przed Danielem drzwi.
(Daniel?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz