Od Carmen

Wieczorem, w przeddzień balu charytatywnego, mającego odbyć się w hotelu, zostałam w pracy niemal sama. Firma cateringowa miała zjawić się rano, tak samo jak ludzie od wystroju sali. Ja jednak wzięłam nadgodziny i teraz zajmowałam się myciem podłogi w wielkiej sali.
- I bust the windows out ya car... - usłyszałam cichą muzykę z głośników i zdałam sobie sprawę, że ktoś sprawdza nagłośnienie przed jutrzejszym balem.
Uśmiechnęłam się delikatnie i rozglądając się, czy nikogo nie ma w sali, zaczęłam powoli tańczyć z mopem, podczas sprzątania. Znałam wszystkie kroki do tańca rozpoczynającego bal. Było to piękne, wymyślne tango. W trakcie dwóch prób tancerek, podczas których sprzątałam salę, nauczyłam się na pamięć całego tańca.
- Oooooh... I must admit it helped a little bit... - w tym momencie wykonałam obrót i gdy już miałam się zatrzymać, wpadłam prosto w czyjeś ramiona.
Przestraszona, od razu cofnęłam się i spojrzałam na rozbawionego moim zachowaniem szefa. Mop wypadł mi z rąk, a ja pospiesznie schyliłam się po niego.
- Przepraszam - powiedziałam zmieszana. - Już wracam do sprzątania. Zostanę dłużej i...
Czterdziestolatek pokręcił głową, uśmiechając się lekko. Wyjął z moich dłoni mopa i oparł go o ścianę, wyciągając do mnie rękę w geście zapraszającym do tańca. Niepewnie ją ujęłam.
- Nie wiedziałem, że potrafisz tak dobrze tańczyć, Kopciuszku - zaśmiał się, używając mojego przezwiska, które w tej pracy już przylgnęło do mnie na stałe.
Poprowadził mnie w rytm muzyki, a gdy piosenka się skończyła, patrzył na mnie z czymś w rodzaju zaskoczenia i radości.
- Skąd znasz wszystkie kroki? - zaciekawił się.
- Sprzątałam salę dwukrotnie, gdy tancerze ćwiczyli - wyznałam cicho. - Tak po prostu zauważyłam, i...
- Zatańczysz jutro - przerwał mi. - Za Mirandę. Ona nie przyjdzie. Miałem już uszczuplić to tango o jedną parę, ale ty zastąpisz ją doskonale - stwierdził.
- Szefie... - zaczęłam, widząc, że nie mam odpowiedniej kreacji, mam za to obowiązki na sali.
- Po tańcu wrócisz do pracy - uśmiechnął się lekko. - Chodź za mną.
Usłuchałam go, a mężczyzna wprowadził mnie do małego pomieszczenia za salą balową. Oprócz strojów kelnerskich, kucharskich i innych takich, moim oczom ukazał się wieszak z pięknymi, balowymi sukniami.
- Jaki nosisz rozmiar, Carmen? - zapytał szef, przerzucając sukienki na wieszaku.
- 34. S, czasami xs - wyjaśniłam cicho, nadal nie mogąc uwierzyć w zaistniałą sytuację.
Mężczyzna poszperał między sukniami i wreszcie wyciągnął piękną, turkusową sukienkę. Podał mi ją i pytając o rozmiar butów, znalazł dla mnie czarne szpilki.
- Sukienka podkreśli błękit twoich oczu - dodał z uśmiechem. - Maskę kupię dla ciebie jutro, dostaniesz ją przed balem.
- Nawet nie wiem, jak panu dziękować - szepnęłam zachwycona.
Zawsze patrzyłam na tancerki z zazdrością, widząc, jak spełnia im się moje marzenie. Jutro za to przez pierwsze dwie minuty balu to ja miałam wirować wśród nich na parkiecie...
- Dokończ mycie podłogi w sali i wracaj do domu - podsunął z uśmiechem. - Już późno. Zamkniesz salę i przekażesz klucze ochronie? - zapytał, wychodząc ze mną z garderoby.
Pokiwałam lekko głową, a szef roześmiał się, widząc mnie tak oczarowaną całą sytuacją. Życząc mi dobrej nocy, opuścił hotel.

Kiedy tylko przyszłam do pracy, w swojej szafce oprócz uprasowanego, kelnerskiego stroju zobaczyłam płaskie pudełeczko obwiązane wstążką. Czym prędzej je rozpakowałam, a widząc w nim piękną, czarną maskę ozdobioną małymi kryształkami, nie mogłam ukryć swojego zachwytu. Wszystko to nie umknęło uwadze innych dziewczyn, kelnerek i kucharek, którym o wszystkim opowiedziałam. Na pół godziny przed balem wysłały mnie, bym się przebrała i czekała już gotowa na rozpoczęcie. Założyłam suknię i wysokie buty, ułożyłam włosy i odetchnęłam głęboko, zanim założyłam maskę. Przejrzałam się w lustrze, niemal się nie poznając. Zza czarnej maski widać było tylko moje jasnobłękitne tęczówki, które w zestawieniu z turkusowym kolorem sukienki, wydawały się jeszcze jaśniejsze. Chwilę postałam przed lustrem, napawając się swoim strojem i rolą, jaką miałam odegrać.
Wyszłam na salę i słysząc pierwsze dźwięki piosenki, ustawiłam się razem z resztą dziewczyn w rządku. Zaraz po tym, jak ostatni z mężczyzn w czarnym garniturze i czarnej, wąskiej masce, która miała zasłaniać oczy, stanął w drugim rzędzie, ruszyliśmy w swoją stronę tanecznym krokiem. Zajmując miejsce przed swoim partnerem, ukłoniłam się wykonałam ręką płynny ruch od ramienia do szyi. Kiedy mój partner ujął moją dłoń, położyłam mu drugą na ramieniu, utrzymując wyprostowaną postawę i tańcząc zgodnie ze znanymi mi krokami. Po piruecie, podczas którego mój dotychczasowy partner wypuścił mnie z rąk, wpadłam w ramiona innego, wyższego mężczyzny, którego jednak nigdy nie widziałam tutaj podczas prób. Inaczej na pewno byłabym w stanie zapamiętać jego opaloną skórę, nastroszone, brązowe włosy i ciepłe, czekoladowe oczy. Podczas tańca chłopak wpatrywał mi się w oczy z wargami wygiętymi w lekki uśmiech. Ja jednak cały czas starałam się skupiać na tańcu, mimo iż wiedziałam, że znam go na pamięć. Gdy chłopak odchylił mnie do tyłu, nie mogłam się nie uśmiechnąć, widząc jego wpatrzone we mnie spojrzenie. Odwzajemnił uśmiech i przy następnym kroku uniósł mnie lekko do góry, okręcając się ze mną powoli i cały czas wpatrując się w moje oczy. Do końca układu, kiedy kroki nam na to pozwalały, nie spuszczaliśmy z siebie wzroku, wpatrując się w swoje oczy.

(Daniel?)