Zupełnie do tego nie przygotowany, spojrzałem na swoje pobrudzone buty, szybko jednak oprzytomniałem, kiedy dziewczyna osunęła się na mnie, złapałem ją, aby nie upadła na ziemię.
- Tak mi się wydaje? - powtórzyłem. - Myślę, że dobrze mi się wydaje. Zabieram panią do szpitala. - poinformowałem stanowczo. Wziąłem jej dłoń i delikatnie zarzuciłem sobie na szyję. - Proszę się trzymać. - po tych słowach, wziąłem ją na ręce.
Wyszliśmy z uliczki, wychodząc na chodnik, przy którym stał mój samochód.
- Co robisz? - spytał zdyszany Lucas, wracając z pościgu za sprawcą.
- Muszę zabrać ją do szpitala, uderzyła głową o ścianę budynku... pewnie ma wstrząśnienie mózgu. - wyjaśniłem.
- Skąd wiesz? - w odpowiedzi jedynie spojrzałem na swoje buty, on również na nie spojrzał i chyba zrozumiał, bo się zaśmiał.
- I tak już kończę służbę. - dodałem i spojrzałem na dziewczynę, opierającą czoło o mój tors.
- Jak rozumiem to ja mam się zająć papierkami?
- Jesteś w tym świetny, nie będę zabierał ci ten przyjemności. - pokazałem mu język. - Do jutra. - uśmiechnąłem się lekko i ruszyłem w stronę mojego wozu, które stało tu niedaleko.
- Cześć. - westchnął i wsiadł do radiowozu, po chwili minął nas, jadąc prosto na komendę.
- Boli mnie głowa. - mruknęła zamykając oczy.
- Wiem, niedługo będziemy w szpitalu, tam dadzą ci coś przeciwbólowego. - spojrzałem na nią na chwilę. Dziewczyna jęknęła z bólu. - Spokojnie, wyglądasz na silną dziewczynę. Na pewno dasz radę, wierzę w ciebie. - uśmiechnąłem się pod nosem.
Otworzyłem drzwi od pasażera, postawiłem ją na ziemi cały czas podtrzymując i pomogłem jej wsiąść oraz zapiąć się pasami. Zająłem swoje miejsce i pojechaliśmy do szpitala. Tam również ją wniosłem, dzięki czemu lekarze przyjęli nas od razu, nie musieliśmy czekać w całkiem sporej kolejce. Położyłem ją na łóżku, lekarz ją zbadał a ja stałem obok.
- Zabierzemy ją na dokładniejsze badania, pana prosimy o wyjście na razie. - powiedział.
- Mieli mi dać coś przeciwbólowego... - lekko szarpnęła mnie za rękę.
- Tak... możecie jej coś dać? - poprosiłem.
- Tak, ale dopiero po badaniu. Zawołam pana za kilka minut.
Lekko skinąłem głową.
- Dasz radę. - mrugnąłem do niej i wyszedłem z sali.
Poszedłem do łazienki umyć buty, dzięki czemu nie było śladu po tym, co na nich było. Później jeszcze czekałem chwilę w poczekalni, kupiłem zimny sok i wodę, po tym mogłem już z powrotem wejść.
- I co? - spytałem.
- Wstrząśnienie mózgu. - odpowiedział lekarz. - Będzie musiała zostać tu 2-3 dni na obserwacji. - dodał zapisując coś w karcie. - Ktoś z rodziny, mógłby przywieźć pani rzeczy? - spytał.
- Mieszkam tu od niedawna, nie zdążyłam nikogo poznać... - westchnęła.
- Ja mogę przywieźć co trzeba. - zaoferowałem.
- To już państwo ustalcie między sobą, leki powinny niedługo zacząć działać. - spojrzał na zegarek i wyszedł.
- Kupiłem ci sok i wodę. - powiedziałem stawiając je na stoliku. - To podaj mi tylko adres, daj klucze i powiedz czego potrzebujesz... - zaproponowałem.
Lucy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz