Od Thomasa C.D. Emily

Uniosłem brwi, czytając SMS, który właśnie przyszedł. Zanotowałem także w myślach, iż kontakt zapisany jest jako Xavier. Podyktowałem numer Adamowi, który miał go przesłać później Megan. Ta dziewczyna potrafiła czarować, więc liczyłem, iż załatwi nam podsłuch i lokalizację.
- Rekwirujemy - stwierdziłem, chowając telefon w szufladzie swojego biurka.
- Ale... - zaczęła dziewczyna, jednak zrezygnowała z protestów, wzdychając ciężko. - Co mam teraz zrobić? On wie, gdzie mieszkam. A skoro tutaj przyszłam, powiedziałam wam wszystko... Będzie chciał mnie dopaść - powiedziała przestraszona.
Obracając długopis w palcach, posłałem pytające spojrzenie Adamowi siedzącemu na drugim końcu pokoju.
- Dzwonimy do starego - postanowiłem. - Niech przydzieli jej kogoś do ochrony, nie wiem... Może jakiegoś młodziaka?
- Moja siostra jest w realnym niebezpieczeństwie, a wy chcecie przydzielić jej jakiegoś niedoświadczonego policjanta? - zapytał z niedowierzaniem brat Emily.
- Xavier Evans... Mamy go w bazie, narkotyki i groźby. Właściciel BMW E36, NO 6210... A raczej były właściciel - westchnął Adam, przerywając chwilę ciszy. - Auto zostało zezłomowane...
- Dzwonię do Megan - postanowiłem. Zapytałem przyjaciółkę o numer Evansa, a po chwili zakląłem. Dokładnie kilka chwil temu numer przestał być aktywny.
- Co się stało? - zapytała przerażona dziewczyna.
- Dostaniesz ochronę - powiedziałem tylko, wybierając numer komendanta. Na szybko przedstawiłem mu sytuację, a ten wezwał mnie i Emily do siebie.

***

- Nie ma mowy, bym to ja bawił się w ochroniarza - zaprotestowałem od razu, gdy tylko komendant wydał mi takie polecenie.
- Nie masz wyjścia - stwierdził, rzucając mi karcące spojrzenie znad szkiełek okularów. - Nie po tym, co ostatnio się stało...
- Komendancie... - zacząłem spokojnie.
- Sierżancie, mam ci przypomnieć, iż jesteś na warunkowym? - zwrócił się do mnie kpiąco. - Po ostatnim incydencie to cud, że jeszcze tutaj pracujesz, jednak zbyt wiele osób jest ci przychylnych i statystykę także masz nie najgorszą. Nie radzę ze mną zadzierać, jeśli wydaję ci polecenie... Pani Emily - komendant skinął głową w stronę dziewczyny - zdecyduje, gdzie się zatrzymacie. Po prostu nie wracajcie do jej mieszkania, skoro jest znane sprawcy.
- Evans zna adres - powiedziała cicho Emily.
- Hyde, może u ciebie w mieszkaniu? - podsunął komendant.
- W kawalerce? Myślę, że kobieta nie czułaby się tam komfortowo, może więc nie róbmy tego pannie Sherry - chciałem się jakoś wymigać od tego obowiązku.
- Więc przydzielę wam mieszkanie - postanowił, jakby to było najbardziej oczywiste rozwiązanie. - Kilka służbowych mamy... Odbierz klucze w recepcji - polecił.
- Tak będzie najlepiej - wycedziłem przez zęby, wściekły. Nie miałem jak się przeciwstawić, jeżeli chciałem zachować pracę, a cholera jasna, zależało mi na niej...

(Emily?)