Czasem naprawdę go nie rozumiałam. Nie potrafiłam też rozgryźć jego intencji, wyczytać nic z jego twarzy. Kiedy tak nagle wstał i poszedł do kuchni, rzucając krótkie "Pozmywam", westchnęłam ciężko. Słyszałam szum wody z kranu, nie wiedząc co ze sobą zrobić wstałam i poszłam do swojej sypialni. Spojrzałam za okno, w dalszym ciągu padał deszcz i wiał silny wiatr, z tym że burza na razie ustała. Na razie... podeszłam do komody, wyjęłam z niej swoje piżamy i chciałam iść się umyć, jednak nagle ktoś zapukał do drzwi. Ktoś... było wiadome, że to Thomas. W domu nikogo więcej nie ma. Przez chwilę zastanawiałam się czy otworzyć, czy udać że zasnęłam. Uznałam jednak, że przecież nic się nie stało... właśnie nic się nie stało. I tym bardziej, że on jest tylko moim ochroniarzem nie powinnam robić takich scen. Podeszłam do drzwi i powoli je otworzyłam, a za nimi oczywiście ujrzałam chłopaka. Spojrzałam na niego lekko poirytowana, nie lubiłam, gdy ktoś się mną tak bawił. Niby czegoś chce, a niby nie. Thomas wydawał się o czymś myśleć, już miałam pytać, czy czegoś potrzebuje, kiedy nagle zrobił krok w moją stronę, położył dłoń na moim policzku i musnął moje usta swoimi. Nie rozumiałam, co się właśnie stało. Dopiero kiedy po chwili do mnie to dotarło, przymknęłam lekko oczy, a on wtedy pogłębił pocałunek, co odwzajemniłam. Jeny jak on bosko całuje... czułam, że mam czerwone policzki i nogi jak z waty, dlatego położyłam dłonie na jego ramionach, aby nie osunąć się na ziemię. Kiedy oderwał się ode mnie, poczułam coś w rodzaju... niezadowolenia? Podniosłam wzrok, aby móc spojrzeć mu w oczy, dostrzegłam w nich iskierki, których wcześniej nie widziałam.
- Ja... to było... - nie wiedziałam, co powiedzieć, ale na szczęście Thomas rozwiązał mój problem, kolejnym pocałunkiem.
Powoli zsunął dłonie na moje uda i sprawnie mnie podniósł, oplotłam się nogami wokół niego, aby nie spaść i starałam się odwzajemniać każdy pocałunek. Chłopak podszedł do łóżka i razem, powoli na nie opadliśmy. On był nade mną, całował mnie namiętnie, pierw w usta, później w szyję. Trochę się przestraszyłam, tego co może się zaraz stać i przerwałam pocałunek.
- Ja... przepraszam, nie mogę... nie umiem. - patrzałam na niego speszona.
- Rozumiem... rozumiem. - powiedział delikatnie i pogłaskał mnie po policzku.
Aż takiego troskliwego głosu od niego nie usłyszałam, skąd ta nagła zmiana. Chłopak położył się obok mnie, objął ramieniem i przytulił, po chwili oparłam głowę o jego tors i położyłam dłoń na jego umięśnionym brzuchu, co było też czuć przez koszulkę.
- Miło... - przyznałam po dłuższej chwili.
- Mhm... - przytaknął głaszcząc mnie po głowie, mimo iż nie widziałam, wiedziałam, że się uśmiecha. Też delikatnie uśmiechnęłam się pod nosem.
- Myślałam że... raczej mnie nie lubisz? Wręcz nienawidzisz za to, że musisz robić za niańkę.
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz