- Emily, musisz jeść - powiedziałem cicho. - Niewiele potrafię, ale właśnie zrobiłem kisiel - powiedziałem, jakby chcąc się pochwalić. Oczywiście dla innych wsypanie saszetki z proszkiem do kubka, zalanie go wrzątkiem i mieszanie nie stanowiłoby problemu, ja jednak od lat żyłem dzięki restauracjom i gotowym daniom, byłem więc z siebie dumny.
- Zaraz pójdę go tutaj przynieść - stwierdziła dziewczyna, widząc, że nie odpuszczę, na co ja od razu pokręciłem przecząco głową.
- Nie możesz ciągle siedzieć w swojej sypialni - zaprotestowałem, biorąc ją za rękę i tym samym zmuszając ją, by wstała. - Chodź. Zjemy, posiedzimy, możemy pooglądać jakiś film...
- Nie mam ochoty - mruknęła cicho dziewczyna i zauważyłem, że jej ciało znów przeszedł dreszcz, gdy rozległ się grzmot.
Wyprowadziłem ją z sypialni do salonu, gdzie na stole stał kisiel w dwóch kubkach i otwarta paczka sklepowych ciastek. Usiedliśmy na kanapie, a ja sięgnąłem po swój telefon, by wyłączyć lecącą muzykę.
- Zostaw - poprosiła Emily wsłuchując się w muzykę. - To stary zespół, prawda?
- Scorpions - wyjaśniłem z uśmiechem. - Powstali w '65.
- Nie sądziłam, że słuchasz takiej muzyki - przyznała szczerze, biorąc w swoje drobne dłonie kubek i podciągając stopy na kanapę. - Co to za piosenka?
- Always somewhere - uśmiechnąłem się lekko. - Jedna z moich ulubionych.
Siedzieliśmy przez dłuższy czas w milczeniu, wsłuchując się w muzykę. Cały czas przyglądałem się Emily, jej zmartwionej twarzy i drżącemu, szczupłemu ciału. Od momentu strzelaniny przestałem być obojętny i chamski i naprawdę przejąłem się sprawą, wiedząc już, jak wielkie niebezpieczeństwo w postaci Evansa ściągnęła na siebie ta dziewczyna. Naprawdę się o nią bałem i zamierzałem ją chronić. Za dużo już przez niego wycierpiała...
- Od dawna słuchasz Scorpionsów? - zaciekawiła się.
Przyłapałem się na tym, że zamiast myśleć nad odpowiedzią na jej pytanie, skupiam się na jej kształtnych ustach, układających się teraz w niepewny uśmiech. Przez moją głowę przebiegła nieprofesjonalna myśl, że chciałbym sprawdzić, czy jej usta są tak miękkie, na jakie wyglądają.
- Od zawsze - przyznałem, nie odrywając od niej wzroku. - Przyjaciel mojej mamy pożyczał mi ich płyty i kasety... Nie znasz ich? Wind of change? Rhythm of love?
Dziewczyna pokręciła głową, a ja uniosłem w niedowierzaniu brwi. Zaraz jednak przypomniałem sobie, że zespół ma ponad 50 lat i jestem jedną z nielicznych osób słuchających takich staroci.
Znów pogrążyliśmy się w ciszy, a ja chwyciłem swój kubek, odstawiając go po chwili na stolik. Widząc, że jasne światło stojącej za kanapą lampy tylko nam przeszkadza, postanowiłem sięgnąć do niej, by lekko ją przygasić. Musiałem wyciągnąć rękę ponad Emily, która zamarła, wpatrując się w moje poczynania. Po chwili cały pokój wypełnił lekki półmrok, gdyż lampa zamiast świecić całym swym blaskiem, rzucała jedynie łagodną, pomarańczową poświatę.
Uśmiechnąłem się delikatne do dziewczyny i już miałem się cofnąć, gdy zatrzymałem się jak zahipnotyzowany. Miałem ochotę kląć na samego siebie. Nie miałem pojęcia, kiedy Emily zaczęła tak na mnie działać... Gdy teraz wpatrywała się we mnie swoimi pięknymi, pełnymi smutku, ale tak ufnymi oczami, jedyne, na co miałem ochotę, to sprawdzić smak jej ust. Wiedziałem jednak, jak bardzo nie na miejscu by to było. Miałem ją chronić, nie dawać się oczarować... Poz tym, nie sądziłem, by moje zachowanie zachwyciło Emily.
Zastanawiając się między moją dziwną chęcią posmakowania jej ust, a racjonalnymi myślami, iż jestem tylko jej ochroniarzem, które podsuwał mi mózg, wróciłem myślami do naszej rozmowy o Scorpionsach. Jedna z piosenek akurat dobiegał końca. Wymyśliłem idiotyczne postanowienie, iż jeśli następną piosenką będzie mój ulubiony kawałek, Still loving you, nie będę się wahał.
Nie mogłem się nie roześmiać ze swojej naiwności, słysząc pierwsze dźwięki Send me an Angel. Odsunąłem się i odkaszlnąłem, a na twarzy Emily zauważyłem bliżej nieokreślone emocje.
Nie mając pojęcia, co zrobić z rękami, najpierw przeczesałem nimi włosy, a później jedną z dłoni potarłem kark. Poderwałem się z miejsca, chwytając nasze puste już kubki.
- Pozmywam - rzuciłem tylko, idąc do kuchni.
Gdy wkładałem już umyte i osuszone kubki do szafki, usłyszałem lekkie trzaśnięcie drzwi od sypialni Emily. Jestem takim idiotą... Nie miałem pojęcia, czy zdenerwowałem dziewczynę, czy ją rozczarowałem. Oczywiście, nie powinienem nawet mieć takich myśli, ale od jakiegoś czasu, a dokładnie od wyjścia ze szpitala, Emily mnie fascynowała i czułem się nią oczarowany. A przede wszystkim chciałem ją chronić. I nie chodziło tutaj wcale o moją pracę i o to, że musiałem. Westchnąłem, idąc cicho do jej sypialni, by ją przeprosić. Zapukałem do drzwi i odczekałem długą chwilę. Już myślałem, że Emily mnie nie wpuści, po kilku sekundach jednak otworzyła drzwi.
Nie zdążyłem się nawet odezwać, a dziewczyna już posłała mi zirytowane, pytające spojrzenie spod uniesionej brwi. Dopiero po chwili zdałem sobie sprawę, że chce nim zamaskować niepewność.
Pieprzyć to, przeszło mi przez myśl.
Zrobiłem jeszcze jeden krok w jej stronę i ujmując delikatnie twarz Emily w dłonie, musnąłem ustami kącik jej ust. Musiałem wybadać jej reakcję. Kiedy nie odsunęła się, a jedynie przymknęła lekko powieki, rozpocząłem głębszy pocałunek, wplatając palce w jej włosy i przyciągając ją do siebie.
W chwili, kiedy oderwałem się od dziewczyny, jak na ironię, usłyszałem pierwsze wersy ulubionej piosenki.
Time, it needs time
To win back your love again
I will be there, I will be there...
(Emily?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz