Już nie chciałam mu mówić, że na prawdę wątpię że oni go złapią. Wiedziałam, że on i tak będzie wiedział swoje i ciągle w to wierzył. Z czasem traci się wiarę, ale łatwo udawać, że ma się nadzieję. Spojrzałam na niego i jedynie delikatnie skinęłam głową.
Jako że dużo osób, czekało na łóżko wieczorem wyszłam do domu. Dostałam leki i pojechałam z Thomasem do domu.
Kilka dni minęło naprawdę spokojnie, nie było żadnych sms'ów, ani nikt nie czatował pod moim domem, całymi dniami jednak siedzieliśmy w domu, jednym z powodów była też pogoda. Od kilku dni strasznie wiało, padał intensywny deszcz i co jakiś czas nawiedzały nas burze, których szczerze nienawidziłam. Siedziałam w pokoju pod kocem, był już wieczór. W pokoju było ciemno, patrzałam jak rozświetla go na chwilę pioruny, mimo iż miałam słuchawki w uszach i słuchałam muzyki dalej wzdrygałam się przy każdym jednym grzmocie. Krople deszczu z dość dużą siłą uderzały o okno, ogólnie kochałam spać w takich warunkach, jednak od pewnego czasu w ogóle nie mogę zasnąć a jeśli mi się to cudem uda, budzę się z płaczem przez zły sen. Nie miałam też apetytu, chyba przez dwa - trzy dni zjadłam tylko jogurt i gruszkę no i piłam wodę. Nagle ktoś zapukał do drzwi, więc spojrzałam w tamtą stronę rzucając ochrypiałe "Proszę..." Do środka wszedł Thomas, więc wyciągnęłam z uszu słuchawki. Chłopak chyba nieco niechętnie podszedł do mnie i usiadł obok, zabierając mój notes w którym wcześniej szkicowałam, aby na niego nie usiąść.
- Wszystko w porządku? - spytał, akurat znów zagrzmiało a ja lekko podskoczyłam.
- Mhm... - westchnęłam.
- Czemu nic nie jesz?
- Jakoś... nie mam apetytu. - wzruszyłam lekko ramionami.
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz