Od Kaydena C.D. Jane

Oczywistym było, że wcale nie gniewałem się na Jane. Swoje słowa wypowiadała w gniewie, w poczuciu bezsilności... No i miała rację co do mnie i do mojej rodziny. Było nam ze sobą dobrze, a także każdy był zdrowy. Jednak nie zawsze było kolorowo. Jane nie znała nas wtedy, gdy Marie była chora. Nikt także nie opowiadał jej o chorobie naszej siostry. Zmarła tuż po świętach, siedemnaście lat temu... Wiedziałem więc, co niosą ze sobą tak poważne choroby. Jednak ceniłem każdy spędzony z siostrą dzień... I zamierzałem także wykorzystać te z Jane.

- Hej, Jane... - zacząłem, widząc, jak łapie powietrze. - Spokojnie. Proszę, uspokój się - szepnąłem.

- Nie... Gniewasz... Się? - wydyszała.

- Oczywiście, że nie - zapewniłem. - Ale proszę, uspokój się, bo będę musiał zawołać pielęgniarkę. Nie poradzę sobie sam, gdy zaczniesz się dusić...

Widziałem, że Jane stara się wyrównać oddech, co jak na razie jej nie wychodziło i zaczęła kaszleć. Wstałem z fotela, siadając obok niej na skraju łóżka i objąłem ją delikatnie, przytulając do siebie. Czułem, jak Jane drżała i ciężko oddychała, jednak z minuty na minutę już wszystko się u niej unormowało.

- Już dobrze? - szepnąłem.

- Już nie będzie dobrze - powiedziała smutno.

- Proszę, nie myśl tak - poprosiłem, odsuwając się od niej i wypuszczając ją z rąk. - Odpocznij, Jane. Nasza rozmowa tylko cię zdenerwowała i wymęczyła...

- A ty? - zapytała cicho.

Wzruszyłem lekko ramionami, posyłając jej blady uśmiech.

- Posiedzę tutaj... A później pójdę zajmować się pacjentami - stwierdziłem. - Ale nie martw się, będę do ciebie zaglądał. Rano, jeśli wszystko będzie już unormowane, powinnaś wrócić do domu - obiecałem Jane.

Dziewczyna opadła z westchnieniem na poduszki, a ja okryłem ją kołdrą.

- Śpij - szepnąłem, delikatnie odgarniając jej włosy z czoła. - Musisz być wypoczęta na rano... Przed wyjściem powinniśmy chyba jeszcze poplotkować z Alice - zmusiłem się do tego nieudanego żartu...

(Jane?)