On miał rację. Miał kawał pieprzonej racji, a ja, jak zawsze, byłam w błędzie. Uświadomienie sobie, iż Kayden gada z sensem, rozgoryczyło i rozwścieczyło mnie jeszcze bardziej, więc jedyne, na co się zdobyłam, to zwykłe:
- Kade, ty mnie, kurwa, w ogóle nie rozumiesz! - po czym wybuchłam niepohamowanym płaczem - Jaka jest szansa, że zginiesz jutro? Jedna dziesięciotysięczna procenta? F a j n i e. Bo ja jestem tego pewna i wiem, że nastąpi to w najbliższej przyszłości. Tobie to, kurwa, łatwo mówić, bo jesteś zdrowy, masz zdrowego brata, zdrową siostrę, zdrową córkę i cholernie zdrowych rodziców!
To było jasne, że mu zazdrościłam. Zazdrościłam idealnej rodzinki, gdzie wszyscy się kochali, służyli sobie pomocą i byli uśmiechnięci. W domu, gdzie nie poruszano paskudnych tematów, tylko cieszono się każdym dniem. Zazdrościłam Kaydenowi wspaniałego brata, kochających rodziców. Ja nigdy tego nie miałam, choć zawsze o tym marzyłam. Tata, złoty człowiek, umarł. I to w najważniejszym okresie mojego życia, kiedy dojrzewałam, kiedy miałam naukę, kiedy pracowałam na przyszłość. Mama, choć koleżanki mi jej zazdrościły, nie była nigdy pomocnym typem człowieka. Wieczna nastolatka, wyluzowana i beztroska, nigdy nie zapytała, czy wszystko u mnie w porządku albo czy potrzebuję pomocy przy zadaniu domowym. Sarah - cudna, śliczna i mądra siostrzyczka - od czego by tu zacząć? Nie miałam z nią kontaktu po śmierci taty, po prostu mijałyśmy się w korytarzu, a śniadanie jadałyśmy oddzielnie. Kiedy dowiedziała się o mej chorobie, próbowała stanowić jakieś oparcie, ale tylko pogarszała sprawę.
A Kayden? U Kaydena wszystko było śpiewające. Mimo, że był dla mnie wspaniałym kolegą, zazdrościłam mu od zawsze. Więc teraz, kiedy próbował przemówić mi do rozsądku i dać jakoweś lekcje, nie mogłam nie wypuścić całej tej nienawiści i zazdrości, która gotowała się we mnie przez lata.
Widząc, że chce coś odpowiedzieć na moje zarzuty, przerwałam mu:
- Nie mów nic! Naprawdę nic nie mów, bo jest tylko gorzej. Nie zgadniesz nawet, ile osób prawiło mi już morały. Pomogli? Nie pomogli. Jest tylko gorzej. Wiesz, co mnie, za przeproszeniem, wkurwia? Ci wszyscy ludzie, którzy myślą, że wiedzą, o co biega, a tak NIE JEST. Gdy Sarah zadzwoniła do jakiegoś żałosnego radia i dała nasz adres, powiadamiając, że ma chorą siostrzyczkę, byłam zasypana jakimiś durnymi pocztówkami, listami z wyrazami miłości i innymi gównami. NIKT z was nie wie, jak się czuje taka osoba. Nikt z was nie umierał na jakąś żenującą chorobę. "Nie odpychaj ludzi", jasne. A czy ktokolwiek z was jest mi w stanie pomóc? Już ci odpowiadam: n i e. To jedyne, czego potrzebuję. A jakieś życiowe porady i pełne miłości przemowy mnie n i e w y l e c z ą.
Odwróciłam się i znowu schowałam twarz w poduszkę, prawie dusząc się od płaczu. Wspaniale. Jestem najbardziej żałosnym człowiekiem, który kiedykolwiek chodził po tej ziemi.
Próbowałam się uspokoić może tak przez kilka minut, a kiedy już się opanowałam, obróciłam się tak, że leżałam na plecach. Wciąż tu był. Wciąż tu był i siedział w milczeniu na tym swoim fotelu. Ja pierdolę, co ja uczyniłam? Co ja robię ze swoim życiem? Wypełniam to pomieszczenie taką żałością, że on powinien był już dawno wyjść.
- Boże, Kayden, przepraszam. - ustąpiłam wreszcie, rękawem bluzki trąc mokre oczy - Przepraszam, nie chciałam, żeby to tak wyszło... Ja... nie mogę. Nie miałam tego na myśli. Matko, Kayden, błagam, wybacz mi. - oddychałam ciężko, naprawdę ciężko, próbując złapać powietrze. To było dla mnie zdecydowanie za dużo.
Kayden? Ta agresja!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz