Od Emily c.d Thomasa

Thomasa nie było już kilka godzin, ja siedziałam u siebie i szkicowałam, aż nagle usłyszałam dziwne dźwięki. Musiały być głośne, skoro słyszałam je mimo słuchawek w uszach z muzyką, która leciała dość głośno. Zmarszczyłam brwi, wyciągając z uszu słuchawki i nasłuchwiałam. Zaniepokojona odłożyłam szkicownik i ołówek, po czym powoli wyszłam z pokoju, idąc do salonu. Policjant w czarnych bojówkach i czarnym T-shircie siedział spokojnie na kanapie, oglądając telewizję, spojrzał na mnie.
- Wszystko w porządku? - spytał.
- Taak, jasne. - skłamałam i poszłam do kuchni.
Napiłam się wody i wróciłam do siebie. Usiadłam na parapecie i zaczęłam szkicować Thomasa, jednak dalej zastanawiały mnie te dźwięki. Uznałam, że nie będę mówić o nich chłopakowi. Pewnie to nic takiego. Albo sąsiedzi grzebali coś na schodach przeciwpożarowych, albo zwyczajnie się przesłyszałam. Nagle rozległo się pukanie do drzwi, myśląc, że to Thomas od razu wyszłam z salonu idąc w kierunku drzwi.

- Otworzę. - powiedziałam widząc, jak policjant siedzący na kanapie poderwał się z miejsca.

- Dobrze, dobrze. - odparł, ale i tak stanął za mną.

Ku mojemu zaskoczeniu, za drzwiami nie było Thomasa... był to David, mój "szef"

- Cześć Emily, martwiłem się. Od dłuższego czasu nie dajesz znaku życia... - mówił wyraźnie przejęty.

- Przepraszam David... mam ostatnio wiele na głowie. - westchnęłam.

- Dobrze, nie wnikam, to twoje sprawy. - podniósł ręce w geście obronnym. Sięgnął do kieszeni marynarki i podał mi z niego kopertę. Zmarszczyłam lekko brwi i wzięłam ją od niej.

- Co to jest? - spytałam.

- Zaproszenie. Tą piosenkę, którą dałem ci do nauczenia... zgadnij z kim ją zaśpiewasz! - był wyraźnie podekscytowany. Patrzałam na niego wyczekująco. - Z Ryanem McMilanem! - uśmiechał się szeroko, a ja spojrzałam na niego robiąc duże oczy. Ryan był ostatnimi czasy niezwykle popularny, w każdych gazetach była jakaś wzmianka o nim. - To przyjęcie jest po to, aby uczcić wasz duet. Musisz być. - patrzał na mnie błagalnie.

Westchnęłam ciężko, wiedziałam, że może być z tym ciężko... Thomas raczej nie pozwoli mi iść.

- Mogę zabrać kogoś ze sobą? - spytałam przegryzając lekko wargę.

- Jasne, oczywiście. - uśmiechał się. - A to kto? - spojrzał na policjanta za mną.

- Kolega. - mruknęłam. - Dzięki David, zrobię wszystko żeby się tam zjawić. - powiedziałam.

Mężczyzna skinął głową, pożegnał się ze mną i poszedł, a ja zamknęłam drzwi. Chłopak, o ile się nie myliłam miał na imię Mike, przyglądał mi się z rozbawieniem, mając skrzyżowane ręce na piersi.

- Co cię tak bawi? - mruknęłam.

- Chyba nie myślisz, że tam pójdziesz? - roześmiał się. - Ach, jednak jesteś głupiutka. Taka słodka idiotka, która myśli, że jest pępkiem świata i każdy będzie za nią latał. - szczerzył się w wrednym uśmiechu.

- Palant. - prychnęłam i chciałam go minąć, jednak ten złapał mnie za ramiona i przycisnął do ściany.

Automatycznie zaczęłam się trząść, najgorsze było to, że byliśmy tu zupełnie sami i nie wiedziałam, do czego jest zdolny.

- Puść mnie! - starałam się mu wyrwać, jednak ten tylko mocniej mnie ścisnął przez co pisnęłam z bólu. 

- Spokojnie księżniczko. - uśmiechnął się. - Wykorzystajmy naszą samotność. - wymruczał mi do ucha.

Kiedy zaczął całować mnie po szyi, zaczęłam płakać. Robiłam wszystko, żeby mu się wyrwać. Kiedy w końcu mi się to udało, odepchnęłam go mocno od siebie, przez co wpadł na kanapę. Zapłakana uciekłam do pokoju, wiedziałam, że mnie gonił więc trzasnęłam drzwiami i zakluczyłam je.

- Otwieraj suko! - krzyknął waląc w drzwi.

Nagle zadzwonił jego telefon.

- Thomas? Zaraz będziesz? Dobrze, nie, nie. Wszystko w porządku. Dobra, cześć. - po tych słowach się rozłączył. - Kiedyś do tego wrócimy. - powiedział i odszedł.

Usiadłam na łóżku i skuliłam się, cicho płacząc. 

Thomas?