Od Jane C.D. Kaydena

Zmrużyłam oczy, udając głęboko zamyśloną.

- Czy czegoś potrzebuję...? - przechyliłam głowę - Niech pomyślę... ach, tak! Potrzebuję zdrowych płuc.

Ten "żart" był tak gorzki i wypowiedziany tak beznadziejnie przykrym głosem, że nawet największy w świecie śmieszek nie miałby ubawu. Klapnęłam głowę na poduszkę i zamknęłam oczy, wzdychając ciężko. Dlaczego Kayden siedział tu tak długo? Mógł to chrzanić, wrócić do domu, do córki,  c o k o l w i e k. Tymczasem umęczał się w tym paskudnym miejscu z marudną małolatą, która zakaszle się na śmierć. 

- Więc... wiesz już? O chorobie, tak? - zapytałam zrezygnowanym głosem. Odpowiedź była jasna, na pewno kogoś zapytał. Na pewno dowiedział się czegokolwiek, na co choruję, jaki jest mój stan. Beznadzieja. Jeżeli i on stanie się nadopiekuńczym miśkiem, który będzie się nade mną litował na każdym kroku, to chyba coś komuś zrobię.

Tymczasem Kade skinął tylko głową i ścisnął moją dłoń. Zmarszczyłam brwi, dopiero teraz orientując się, że w ogóle ją trzymał. To było dość niezręczne. Chyba. Ludzie robią takie rzeczy albo wtedy, kiedy są nadopiekuńczymi miśkami, albo czują do siebie jakąś chemię. Jako, że opcja druga była niemalże niemożliwa, obawiałam się najgorszego.

- Wiesz co... - zaczęłam, by zamilknąć na chwilę - ja... jestem jak jakiś... dmuchany materac. Powietrze ze mnie uchodzi. Dosłownie. Z każdym dniem jestem coraz większym kapciem, a w końcu będę niezdatna do użytku. Nie musisz poświęcać swoich nocy na mnie. Możesz je spędzić z Evie, potrzebuje tego bardziej, ma całe życie przed sobą. Możesz wrócić do rodziców, porozmawiać z nimi o czymś ciekawym. Albo do Micaha i zrobić z nim cokolwiek z nim zwykłeś robić. Tymczasem ja... ja... będę siedzieć w domu, tracić powietrze i kończyć komiks. Miło było cię spotkać, to jasne, ale nie wymagam od ciebie więcej niż jednego spotkania. To... naprawdę nie ma sensu. Nie możesz tracić swojego czasu, swojej energii na mnie, która... i tak... - wzięłam głębokie powietrze i poczułam łzy, które zaczęły spływać po mych policzkach - ... i tak umrze. Im dłużej wszyscy będziecie ze mną przebywać, tym gorzej będzie wam... później. Nie chcę tego. Możesz wrócić do domu i zapomnieć o Jane Poole. Zajmiesz się Evie. I rodzicami. Nie musisz tego robić, naprawdę.

Schowałam twarz w poduszkę, gdy poczułam, że zaczynam szlochać. To za dużo.

Kayden?