Od Kaydena C.D. Jane

Spojrzałem na nią zmartwiony, przypominając sobie paskudny kaszel Jane i jej omdlenie. W ostatniej chwili przed upadkiem zdążyłem ją złapać i przekonać się, jak mało waży jej szczupłe, kruche ciało. Micahowi poleciłem zająć się przestraszoną Evie, podczas gdy ja trafiłem z Jane do szpitala.

- Zemdlałaś - odpowiedziałem tylko na pytanie zadane przez Jane, marszcząc brwi.

Kiedy lekarze się nią zajęli, ja szybko zyskałem dostęp do jej karty. Widząc przerażającą diagnozę - raka tarczycy z przerzutami na płuca - wyszukałem w jej dokumentach nazwiska lekarza prowadzącego oraz wszystkich, z którymi Jane się konsultowała. Wystarczyło chwilę poszukać, by uzyskać ich numery telefonów. Przedstawiając się, zadzwoniłem do każdego z nich, pytając się o stan Jane i zaawansowanie jej choroby. Ciężko było zdobyć od nich jakiekolwiek informacje, ale kiedy już orientowali się, że jestem lekarzem, zgodzili mi się je udzielić. Niestety, od żadnego z nich nie usłyszałem dobrych wieści. A nawet nie dali mi żadnej nadziei na poprawę stanu dziewczyny... Uprzejmy, jednak z wściekłością kończyłem każdą z rozmów. Nie wierzyłem im ani trochę.

- Długo tutaj jesteśmy? - zapytała przestraszona.

- Jest przed północą - odpowiedziałem cicho, gładząc kciukiem jej dłoń, którą chwilę wcześniej ująłem. - Twoja mama była tutaj... Jednak lekarze wyprosili ją ze względu na godzinę tuż po 21 i niestety nie mogłem nic na to poradzić. Ale mnie nikt nie jest w stanie wyprosić - uśmiechnąłem się, jednak byłem pewien, iż moje marne zdolności aktorskie pozwalają Jane dojrzeć na mojej twarzy smutek.

- Powinieneś wracać do córeczki - szepnęła Jane.

- Jest z nią Micah, moi rodzice, Caroline... - zacząłem. - Dzwoniłem do niej, by życzyć dobrej nocy i zapewnić, że z tobą wszystko w porządku - dodałem.

- Pewnie ją wystraszyłam... - westchnęła Jane.

- Rozumie, że jesteś chora i słabiej się poczułaś - znów starałem się posłać jej coś na kształt uśmiechu. - W przedszkolu ma koleżankę, która zemdlała ostatnio na apelu. Udało mi się jej wszystko na spokojnie wyjaśnić. Wszyscy się o ciebie martwią, a Micah kazał mi cię pilnować - powiedziałem poważnie. 

- Wracaj do domu - westchnęła Jane. - Powinieneś się wyspać...

- Tak właściwie, to nie bardzo mi się opłaca wracać - zaśmiałem się cicho, spoglądając na zegarek. - O trzeciej powinienem być tutaj znów...

- Pracujesz dziś? - zdziwiła się. - Będziesz zmęczony...

- Zdrzemnąłem się tutaj - wskazałem na fotel, na którym siedziałem. - Jest tutaj całkiem wygodnie...

- Akurat - Jane przewróciła oczami.

- Naprawdę. Nigdy nie spałem na czymś wygodniejszym. No i jeszcze zajmuje mniej miejsca, niż łóżko... Ach, zabiorę ten fotel ze sobą - zażartowałem, by choć na chwilę rozładować napiętą atmosferę. 

Drzwi od sali cicho zaskrzypiały i w drzwiach ukazała nam się pielęgniarka.

- Doktorze O'Connell... - zaczęła. - Usłyszałam rozmowę i postanowiłam zajrzeć...

- Wszystko w porządku, Karen - zapewniłem ją z delikatnym uśmiechem. - Jane po prostu się obudziła... I sobie plotkujemy. Chcesz się przyłączyć?

Pielęgniarka i Jane zaśmiały się, co trochę poprawiło mi humor.

- Niestety, nie wniosę do waszej rozmowy nic nowego... Nie znam żadnych szpitalnych plotek - zrobiła smutną minę. - Ale spróbujcie podpytać Alice z recepcji... Ona dużo wie - mrugnęła do nas i wyszła z pokoju, zamykając za sobą drzwi.

- Jaka szkoda, że Alice będzie tutaj dopiero o 8 - mruknąłem z rozbawieniem, jednak zaraz spoważniałem. - Jak się czujesz? Potrzebujesz czegoś?

(Jane?)