Dziewczyna pokręciła głową, chcąc wstać, ale przytrzymałem ją na łóżku, nie pozwalając jej się podnieść. Wskazałem na kroplówkę, którą miała podłączoną do swojej szczupłej dłoni.
- Po prostu leż - upomniałem ją.
- Mam już tego dosyć - powiedziała smutno, a ja domyśliłem się, iż nie chodzi jej tylko o szpitale, ale także o całą sytuację.
- Nie martw się, teraz nie pozwolę, by coś ci zrobił - zapewniłem ją. - Dostaniesz lepszych ochroniarzy...
Emily uniosła zdumiona brwi.
- Słucham? To nie było twoją winą! - zaprotestowała.
- Powinniśmy siedzieć w domu i cię nie narażać - zauważyłem. - Zamiast tego zabrałem cię na trening...
- Thomas, przecież sama chciałam wyjść... To niedorzeczne! Nie mogłeś mnie trzymać w domu i ochronić - zaprotestowała.
- Powinienem - powiedziałem chłodno. - Będę cię pilnował na zmianę z Adamem. Pod domem będzie stał kolejny patrol... A kiedy będę w komendzie, postaram się pomóc w złapaniu tego gnoja - mój głos stawał się coraz bardziej zacięty.
(Emily?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz