- Nic? - zaśmiałam się - Nie jestem do końca pewna, czy to dobrze, czy źle. Różni ludzie inaczej odbierają małe nerdowate ziemniaczki, spędzające cały wolny czas na rysowaniu komiksów. - zmarszczyłam nos, patrząc na niego wesoło - A, właśnie, komiksy. Arkany mają już prawie milion fanów na Facebooku, a jeszcze więcej na moim blogu. Jestem tak pierońsko szczęśliwa, bo pewna firma produkująca gadżety zaproponowała współpracę i niedługo będę mogła sprzedawać kubki, poduszki i inne bzdety z wizerunkami moich własnych postaci! Sprawy mają się pięknie. Jeszcze tylko wydać to wszystko w papierowej wersji i będę w siódmym niebie.
- Oho! - odparł Kade, nieco zdumiony moimi nowinami - A pamiętam, jak zaczynałaś. Pokazywałaś Micahowi swoje projekty i szkice i marudziłaś, że nikt nie odwiedza bloga. I widzisz!
- Szczerze mówiąc, trochę się napracowałam przy promowaniu. - przyznałam - Ogłaszałam się na pierdyliardzie grupek fanowskich, prosiłam znajomych o polecenie ich znajomym, mówiłam o tym każdej nowo poznanej osobie. O matko, ileż to ja się naprzykrzałam! Teraz jest mi żal tych wszystkich niewinnych ludzi, którzy musieli wysłuchiwać mych monologów. - roześmiałam się gromko.
Uświadomiłam sobie, że bardzo dobrze, że spotkałam Kaydena. Pamiętam, że jak kończyliśmy liceum, obiecałam Micahowi, że będziemy utrzymywać kontakt - ale wiadomo, jak zazwyczaj kończą się takie przyrzeczenia. Nasze drogi się rozeszły, poszliśmy na różne studia, a i mieszkaliśmy w zupełnie innej części miasta. Ba, zamieszkiwałam najodleglejszy koniec Nowego Orleanu, jak to tylko możliwe, a przeniosłam się z mej poprzedniej szkoły licealnej ze względu na nieciekawe towarzystwo. Byłam rada, że w nowej klasie - chociaż dołączyłam do niej rok później - wszyscy ciepło mnie przyjęli.
Na dłuższą metę spotkanie Kade'a może otworzyć w moim życiu wiele drzwi. Odnowienie kontaktu z bratem przyjaciela, a zarazem moim kumplem, doprowadzi zapewne i do spotkania z samym Micahem. Bardzo mi na tym zależało, gdyż ostatnimi czasy dość często o nim rozmyślałam. To nie tak, że uważam, że Kayden nie jest ciekawą osobą - wręcz przeciwnie, gdybym znała go tak dobrze, jak jego młodszego brata, zapewne również stałby się mym dobrym kolegą. Chociaż... w tamtych czasach było trochę inaczej, ja byłam nastolatką, a on dorosłym człowiekiem. Jasne, że nie zbrataliśmy się jakoś szczególnie. Teraz, gdy oboje wkroczyliśmy w dorosłość, sprawy wyglądają inaczej, a i nie widać tak tej różnicy wieku.
- O czym tak rozmyślasz? - z zadumy wyrwał mnie radosny głos Kade'a.
- O, matko. - uśmiechnęłam się mimowolnie - Ależ musiałam głupio wyglądać, taka zamyślona! Szczerze mówiąc, myślałam o tym, że fajnie, że znowu się widzimy. Tyle czasu rozłąki, wow! Musimy zorganizować jakiś fantastyczny biwak jak za dawnych lat. Wszystkim znowu będą pękać uszy od twej gry na gitarze, ale przynajmniej wrócą wspomnienia.
Mężczyzna zaśmiał się, dając mi kuksańca. Przewróciłam oczami i po chwili sama parsknęłam śmiechem. Nareszcie dotarliśmy nad jezioro - widok mnie urzekł jak za każdym razem. Nieważne, ile razy już odwiedzałam to miejsce, zawsze odkrywałam jego piękno na nowo.
Usiedliśmy w najbardziej dogodnym miejscu, jakie sobie wybraliśmy, a ja wyciągnęłam swój szkicownik. Otworzyłam na ostatniej niedokończonej ilustracji, przedstawiającej Azurę, celującą ze swej kuszy do Cierniowej Wiedźmy. Zginiesz za to!, głosił dymek nad wojowniczką. Zostało mi tylko kilka szczegółów do poprawy, a potem tylko wgrać na komputer, obrobić, dodać kolory i na stronkę.
- Azura jest takim moim alter ego. - przyznałam, ciągnąc kreskę w zamiarze narysowania jej blizny - Gdybym żyła w świecie fantasy, byłabym jak ona. Dzielna. Mężna. Waleczna. Lecz wciąż jest w głębi serca taką mną, troszkę wystraszoną, ciut niepewną młodą kobietą. Jeżeli przyjdzie jej zginąć w tej serii, musi to być śmierć bohaterki.
- Skąd czerpałaś inspirację do pozostałych postaci? - zapytał Kade, wpatrując się w moje rysunki. Przerwałam na chwilę rysowanie i zastanowiłam się.
- Popkultura. Czasem ludzie wokół mnie. - odparłam po namyśle - Tak, nie ma lepszej inspiracji. "Kopiując" moich znajomych na papier, jestem pewna, że moje postacie będą... ludzkie. Z zaletami. Z wadami. Wiesz, o co chodzi. Na przykład Katarina jest moją siostrą, Sarą. Charyzmatyczna minstrelka ze znajomościami w całym królestwie. Wesoła i charyzmatyczna. Cała Sarah. Sulevin natomiast, ten elf, to ty. Mag, który odmówił używania magii w celach bojowych, a uczył młode elfy ze swego klanu zielarstwa i zaklęć leczniczych. Ech, wiem, że to takie trochę oklepane, ale taki obraz ciebie miałam, kiedy tworzyłam jego postać. Ktoś, kto pomaga, potrafi pocieszyć. I jest zabawny. Chociaż z moim humorem to już ciężko, więc nie weź tego osobiście, jeżeli żarty Sulevina będą nieśmieszne. - uśmiechnęłam się wesoło. - Myślałam ostatnio, co zrobić z jego postacią. Mam kilka pomysłów, ale do żadnego nie jestem przekonana... Czekaj. Przynudzam. Znowu się rozgadałam. Przepraszam najmocniej! - roześmiałam się - Jeżeli pragniesz porozmawiać o czymś innym, to proszę bardzo. Właśnie! Może wypadniemy gdzieś w najbliższym czasie, wiesz, żeby uczcić odnowienie znajomości? Możemy wziąć Micaha. Jeżeli chcesz. Miło by było. Jeżeli nie, to też miło. W każdym razie zawsze można poszukać jakichś eventów albo po prostu zorganizować jakiś biwak albo co. Co ty na to?
Kayden? ^^
Na dłuższą metę spotkanie Kade'a może otworzyć w moim życiu wiele drzwi. Odnowienie kontaktu z bratem przyjaciela, a zarazem moim kumplem, doprowadzi zapewne i do spotkania z samym Micahem. Bardzo mi na tym zależało, gdyż ostatnimi czasy dość często o nim rozmyślałam. To nie tak, że uważam, że Kayden nie jest ciekawą osobą - wręcz przeciwnie, gdybym znała go tak dobrze, jak jego młodszego brata, zapewne również stałby się mym dobrym kolegą. Chociaż... w tamtych czasach było trochę inaczej, ja byłam nastolatką, a on dorosłym człowiekiem. Jasne, że nie zbrataliśmy się jakoś szczególnie. Teraz, gdy oboje wkroczyliśmy w dorosłość, sprawy wyglądają inaczej, a i nie widać tak tej różnicy wieku.
- O czym tak rozmyślasz? - z zadumy wyrwał mnie radosny głos Kade'a.
- O, matko. - uśmiechnęłam się mimowolnie - Ależ musiałam głupio wyglądać, taka zamyślona! Szczerze mówiąc, myślałam o tym, że fajnie, że znowu się widzimy. Tyle czasu rozłąki, wow! Musimy zorganizować jakiś fantastyczny biwak jak za dawnych lat. Wszystkim znowu będą pękać uszy od twej gry na gitarze, ale przynajmniej wrócą wspomnienia.
Mężczyzna zaśmiał się, dając mi kuksańca. Przewróciłam oczami i po chwili sama parsknęłam śmiechem. Nareszcie dotarliśmy nad jezioro - widok mnie urzekł jak za każdym razem. Nieważne, ile razy już odwiedzałam to miejsce, zawsze odkrywałam jego piękno na nowo.
Usiedliśmy w najbardziej dogodnym miejscu, jakie sobie wybraliśmy, a ja wyciągnęłam swój szkicownik. Otworzyłam na ostatniej niedokończonej ilustracji, przedstawiającej Azurę, celującą ze swej kuszy do Cierniowej Wiedźmy. Zginiesz za to!, głosił dymek nad wojowniczką. Zostało mi tylko kilka szczegółów do poprawy, a potem tylko wgrać na komputer, obrobić, dodać kolory i na stronkę.
- Azura jest takim moim alter ego. - przyznałam, ciągnąc kreskę w zamiarze narysowania jej blizny - Gdybym żyła w świecie fantasy, byłabym jak ona. Dzielna. Mężna. Waleczna. Lecz wciąż jest w głębi serca taką mną, troszkę wystraszoną, ciut niepewną młodą kobietą. Jeżeli przyjdzie jej zginąć w tej serii, musi to być śmierć bohaterki.
- Skąd czerpałaś inspirację do pozostałych postaci? - zapytał Kade, wpatrując się w moje rysunki. Przerwałam na chwilę rysowanie i zastanowiłam się.
- Popkultura. Czasem ludzie wokół mnie. - odparłam po namyśle - Tak, nie ma lepszej inspiracji. "Kopiując" moich znajomych na papier, jestem pewna, że moje postacie będą... ludzkie. Z zaletami. Z wadami. Wiesz, o co chodzi. Na przykład Katarina jest moją siostrą, Sarą. Charyzmatyczna minstrelka ze znajomościami w całym królestwie. Wesoła i charyzmatyczna. Cała Sarah. Sulevin natomiast, ten elf, to ty. Mag, który odmówił używania magii w celach bojowych, a uczył młode elfy ze swego klanu zielarstwa i zaklęć leczniczych. Ech, wiem, że to takie trochę oklepane, ale taki obraz ciebie miałam, kiedy tworzyłam jego postać. Ktoś, kto pomaga, potrafi pocieszyć. I jest zabawny. Chociaż z moim humorem to już ciężko, więc nie weź tego osobiście, jeżeli żarty Sulevina będą nieśmieszne. - uśmiechnęłam się wesoło. - Myślałam ostatnio, co zrobić z jego postacią. Mam kilka pomysłów, ale do żadnego nie jestem przekonana... Czekaj. Przynudzam. Znowu się rozgadałam. Przepraszam najmocniej! - roześmiałam się - Jeżeli pragniesz porozmawiać o czymś innym, to proszę bardzo. Właśnie! Może wypadniemy gdzieś w najbliższym czasie, wiesz, żeby uczcić odnowienie znajomości? Możemy wziąć Micaha. Jeżeli chcesz. Miło by było. Jeżeli nie, to też miło. W każdym razie zawsze można poszukać jakichś eventów albo po prostu zorganizować jakiś biwak albo co. Co ty na to?
Kayden? ^^
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz