- To co, może zaczniemy od czegoś prostego? - spytał, a ja jedynie lekko przytaknęłam. Założył też rękawice i złapał za worek. - Uderz kilka razy. - jak powiedział, tak też zrobiłam.
Ćwiczyliśmy chwilę, jednak szybko i mi i jemu się trochę znudziło uderzanie w worek.
- No dobra, to może teraz zrobimy jakieś drobne ćwiczenie... - udał że się zastanawia. - Nauczę cię robić profesjonalne skłony, stań do mnie tyłem i się pochyl. - uśmiechnął się łobuzersko.
- Chciałbyś. - parsknęłam śmiechem i rzuciłam w niego rękawicą. Ten się również lekko zaśmiał. - Dzięki, ale mi na dziś wystarczy. - dodałam.
Ściągnęłam drugą rękawicę i odłożyłam ją na miejsce obok pierwszej, po czym usiadłam na parapecie, wyciągnęłam słuchawki, podłączyłam je do telefonu i włożyłam do uszu, po czym puściłam swoją ulubioną playlistę i zaczęłam przeglądać portale społecznościowe. Po jakiś dwóch godzinach Caro napisała do mnie sms, jako że był strasznie chaotyczny, nic nie zrozumiałam i po prostu do niej zadzwoniłam.
- Hej Caro, o co chodziło? Nic nie zrozumiałam. - powiedziałam.
- Mi się zdaje, czy Xavier jeździ czerwonym, terenowym volvo? - spytała, a mnie przeszły dreszcze, słysząc to imię.
- On jeździł tysiącami samochodów, ale ostatnio... tak, chyba tak, ale wiesz, zmienia je jak rękawiczki. - wzruszyłam lekko ramionami. - A co?
- Stoi pod twoim domem taki samochód, w środku ktoś siedzi. Dwa ktosie, mężczyźni. Podjechali o 3 rano i stoją do teraz, obserwują wejście do domu, czy pali się światło itp. - powiedziała a mi zabiło szybciej serce.
Caro mieszkała naprzeciwko mnie, a więc doskonale widziała, co się tam dzieje i mogła mnie na bieżąco informować.
- W dodatku ma ściągnięte rejestracje. - dodała.
- Dzięki... mnie i tak przez... dość długo chyba nie będzie w domu. Ale dzięki, jakby ktoś się tam kręcił jeszcze, informuj mnie, okej?
- Nie ma sprawy, trzymaj się kochana.
- No papapa. - rozłączyłam się i przegryzłam lekko dolną wargę, starają się to wszystko przeanalizować.
- Możemy wracać. - usłyszałam nagle głos Thomasa, a jako że zupełnie się go nie spodziewałam, podskoczyłam przestraszona.
- W porządku?
- Mhm... - mruknęłam i spojrzałam na niego dalej zamyślona.
- Coś się stało?
- Zadzwoniła do mnie moja koleżanka, mieszka naprzeciwko mnie. Mówi, że o 3 rano podjechało czerwone, terenowe volvo i stoi do teraz. Siedzą w nim jacyś dwaj mężczyźni i obserwują mój dom, w dodatku samochód ma ściągnięte rejestracje. - odparłam.
Chłopak wydawał się być jednocześnie zaciekawiony i lekko zmartwiony.
- Chodźmy już, szybko. - westchnął. Zeskoczyłam z parapetu i poszłam za nim. - Kiedy do ciebie zadzwoniła?
- Przed chwilą... - odpowiedziałam. Chłopak wyciągnął telefon i zadzwonił do kogoś, w tym samym momencie zadzwonił też mój telefon, była to Caro, odebrałam. - Właśnie odjechali.. - powiedziałam do Thomasa, a on przeklnął pod nosem.
Nagle obok nas przejechał czarny samochód z przyciemnianymi szybami. Niespodziewanie ktoś stamtąd wystawił rękę z bronią i strzelił do mnie, przez co zostałam postrzelona w ramię. Szybko odjechali i nie byłoby nawet szans ich dogonić. Oszołomiona przez chwilę nie czułam bólu, spojrzałam na Thomasa, który spojrzał również na mnie, spojrzałam na swoje mocno zakrwawione ramię i dopiero wtedy poczułam ból a do moich oczu napłynęły łzy.
Thomi?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz