Od Kaydena C.D. Jane

Pomysł wspólnego wyjścia bardzo mi się podobał. Wiedziałem, że Micah ucieszy się niezmiernie, gdy zobaczy Jane, w końcu kiedyś byli nierozłączni...
- Pojutrze mam wolne - przyznałem z uśmiechem. - No i juro wieczorem wraca Micah... Musisz nas wtedy odwiedzić. Któryś z nas przyjedzie po ciebie - obiecałem. - Caroline wraca z wyjazdu... Poznasz też Evelyn - uśmiechnąłem się na myśl o córce. - Jest teraz u rodziców. Uwielbiają ją... Planowaliśmy właśnie takie rodzinne spotkanie.
- W takim razie nie chcę wam przeszkadzać... - zaczęła Jane.
Spojrzałem na nią, lekko się uśmiechając i trącając ją łokciem. Dziewczyna od razu przeniosła na mnie wzrok.
- Przestań tak mówić - upomniałem. - Kiedyś także byłaś częścią rodziny - zauważyłem. - Dobrze to wiesz.
- To było kiedyś. Teraz... Teraz wszystko się zmieniło - powiedziała cicho, odwracając wzrok.
- Jak już mówiłem, nic się nie zmieniło - powiedziałem z uporem. - Jesteś tą samą Jane.
Widziałem, jak przez twarz dziewczyny przemknęło zdziwienie, szybko to jednak zamaskowała. Miałem świadomość, że jej choroba jest poważna, skoro na samo pytanie o nią tak emocjonalnie zareagowała w kawiarni. Miałem świadomość, że przez to wiele osób odtrąciło Jane lub zmieniło swoje zachowanie względem niej. Nie wiedziałem jednak, dlaczego myślała, że będę jedną z takich osób; wydawało mi się zawsze, że wiedziała, w kim ma oparcie. Kilka lat nie mogło nic zmienić. Mógłbym iść o zakład, że Micah, widząc Jane, nie zwróci uwagi na rurki i aparaturę w plecaku. Po prostu wyściska dziewczynę i zacznie z nią rozmawiać, jak gdyby widzieli się wczoraj. Tata uprzejmie przywita starą przyjaciółkę swojego syna, a mama będzie częstować ją ciastem i zniknie w kuchni, by zaparzyć herbatę. Oczywiście nie obędzie się bez jej marudzenia, iż jesteśmy niewychowani, bo nie zaproponowaliśmy Jane nic do picia. Jak za dawnych lat przyniesie malinową, przesłodzoną herbatę, której nikt oprócz mamy nie lubi, ale każdy pije z grzeczności. Caroline będzie pewnie zabawiała wszystkich rozmową.
I byłem pewien, że mimo iż każdy będzie zdawał sobie sprawę z choroby Jane, to nikt o niej nie wspomni. Nie u nas w domu. Tam nigdy nie rozmawiało się o chorobach i przykrych sprawach. Wszystkie trudne rozmowy odbywało się poza domem. Po każdej kłótni albo przykrej sytuacji wychodziliśmy na spacer lub wsiadaliśmy do auta, jeżdżąc bez celu i po prostu rozmawiając i myśląc. Z rodzinnym domem miałem związane tylko miłe wspomnienia i to dlatego wracałem tam z takim sentymentem.
- Myślisz, że Micah się ucieszy na mój widok? - zapytała Jane niepewnie, jednak z nutką zaciekawienie w głosie.
- Nie mam co do tego najmniejszych wątpliwości - powiedziałem pewnie. - Założę się, że nadal kocha cię bardziej niż mnie.
Roześmialiśmy się oboje. Zapomniałem już, jak łatwo było z nią rozmawiać. Oparłem się, półleżąc i wpatrzyłem w spokojną toń jeziora przed nami. Poprosiłem Jane, by opowiedziała mi więcej o swoim komiksie i jego postaciach i zapewniłem, że będę pierwszą osobą, która kupi papierową wersję.
- W takim razie nie będę ci spojlerować - zaśmiała się dziewczyna.
Zaraz jednak zaczęła opowiadać o swoich fantastycznych postaciach. Nie zapomniałem zapytać także o stworzonego na moje podobieństwo Sulevina, o jego dalsze losy, o których Jane wspominała, ale nie dowiedziałem się od niej niczego.
Nie mam pojęcia, ile czasu spędziliśmy nad jeziorem, dopóki Jane nie odezwała się, że chyba powinniśmy już wracać. Naturalnie, zaproponowałem że ją odwiozę, ruszyliśmy więc do mojego auta.

(Jane?)