Od Kaydena C.D. Jane

Widząc, jak Jane zbladła, nie mogłem ukryć, iż się zaniepokoiłem. Znałem ją jednak na tyle, by wiedzieć, że moja troska tylko ją zdenerwuje.
- Możemy się przejść - zgodziłem się z uśmiechem, nie chcąc teraz zostawiać dziewczyny samej. - Jak dawniej? - dodałem, gdy wstała i wyjąłem z portfela odpowiedni banknot, zostawiając go na stole. Widząc, że Jane chce zapłacić za siebie, pokręciłem tylko głową, odpychając jej dłoń. - Muszę przyznać, że dawno nie byłem nad jeziorem...
- Zapracowany pan doktor? - zaśmiała się Jane.
Schowałem portfel do kieszeni i ująłem jej ramię, wychodząc razem z dziewczyną z kawiarenki i kierując się nad największe w naszym stanie jezioro. Musiałem przyznać, że przez głowę od razu zaczęły przechodzić mi wspomnienia sprzed kilku lat, gdy wraz ze znajomymi braliśmy przekąski, gitary - i oczywiście alkohol - po czym szliśmy nad jezioro, by pić i grać. I z tego co pamiętałem, chyba nawet raz wybrałem się tam z Micahem, kilkorgiem znajomych i Jane.
Było wtedy świetnie. To był jeden z ostatnich razów, gdy widziałem Jane. Podczas przerwy świątecznej wróciłem do domu i chciałem spotkać się z kumplami. Oczywiście Micah musiał się wepchnąć, a że w tamtym czasie, zaraz po swojej osiemnastce był z Jane nierozłączny, naturalnym było, że i ona poszła z nami. Wtedy po raz pierwszy brat przesadził z alkoholem i razem z dziewczyną musieliśmy odstawić go do domu. Później ja sam odprowadziłem Jane, ze zdziwieniem zauważając, że z dzieciaka, jakiego znałem, stała się mądrą, odpowiedzialną dziewczyną.
- Pamiętasz przerwę świąteczną? - zagadnąłem w uśmiechem, kiedy zbliżaliśmy się już do jeziora.
- Jak mogłabym zapomnieć? - zaśmiała się dziewczyna. - Nadal nie potrafisz grać na gitarze?
- Jestem w tym tak samo okropny jak kiedyś - przytaknąłem, oboje jednak wiedzieliśmy, że to nieprawda. Grałem dobrze, a przynajmniej przeciętnie, jednak Jane za każdym razem dokuczała mi, iż jestem w tym beznadziejny. Wiedziałem, że to żarty, więc w ramach zemsty ze złośliwym uśmiechem na ustach krytykowałem jej rysunki. Moje ulubione szkice Jane zawsze były określane mianem 'najokropniejszych na świecie'.
Jane spojrzała na mnie z uniesionymi brwiami, przez co oboje parsknęliśmy śmiechem.
- Nic się nie zmieniłaś - przyznałem, obejmując ją ramieniem.

(Jane?)