Roześmiałem się, widząc zmieszanie na twarzy Jane. Wyglądała niezwykle uroczo, chyba nigdy wcześniej nie widziałem na jej twarzy tak wiele niepewności. Po kilku takich chwilach, Micah znów przytulił Jane, najwyraźniej nie dowierzając, że dziewczyna jest tutaj.
- Już mi nie uciekniesz - szepnął do niej, nie wypuszczając jej z objęć. - Kade, wiedziałeś, że Jane przyjdzie? - zapytał, widząc mój szeroki uśmiech. - Oczywiście, że wiedziałeś! Dlaczego nic nie mówiłeś?
- Właśnie po to, by zobaczyć taką reakcję - odpowiedziałem zadowolony. - Może zaprosiłbyś Jane do środka, zamiast dusić ją w drzwiach? - zakpiłem, widząc, że brat nadal przytula przyjaciółkę.
- Och, tak, wejdź - poprosił, puszczając ją. - Chcesz coś do picia? - zapytał, gdy weszliśmy do salonu.
- Może herbatę - przytaknęła dziewczyna cicho.
- Ja zrobię - zaoferowałem się, chcąc dać Micahowi i Jane chwilę spokoju. Akurat dzisiaj rodzice wraz z Caroline wybrali się na duże zakupy, byłem więc pewien, że nie wrócą szybciej, niż za dwie godziny. Byłem więc w domu sam z Micahem i Evelyn, która rysowała przy kuchennym stole.
- Ktoś przyszedł, tatusiu? - zapytała cicho, podnosząc na mnie wzrok znad swojego rysunku.
Wyjąłem z szafki szklanki i wrzuciłem do nich torebki z herbatą, nastawiając do gotowania wodę.
- Przyjaciółka Micaha - przyznałem, siadając na chwilę obok swojej małej dziewczynki. - Co tam narysowałaś?
- Ciebie! - pisnęła Evie, unosząc kartkę tuż przed moje oczy. Roześmiałem się, widząc patykowatego i lekko krzywego ludzika z szerokim uśmiechem i w białym kitlu. Trzymał on w rękach gitarę. Obok niego znajdowało się także wielkie, żółte, uśmiechnięte słońce w różowej sukience.
- A co tu robi słońce? - zaśmiałem się cicho
- To ja! - mruknęła mała, wzdychając ciężko. Najwyraźniej irytował ją fakt, że musi mi wyjaśniać tak oczywiste według niej rzeczy. - W końcu jestem twoim słoneczkiem!
- Oczywiście, że nim jesteś - powiedziałem ze śmiechem, całując ją w czoło i wstając, by zalać herbatę. Nie spieszyłem się, chcąc dać dawnym przyjaciołom nacieszyć się swoim towarzystwem. - Bardzo piękny ten twój rysunek.
Pamiętając o zasadach gościnności, które wpajała nam mama, na duży talerz wyłożyłem masę znajdujących się w kredensie ciastek i cukierków. Ustawiłem to razem z herbatą na tacy i spojrzałem w stronę Evie, która przygryzła wargę, najwyraźniej się nad czymś zastanawiając.
- Chcesz poznać panią, która odwiedziła Micaha? - zapytałem rozbawiony, wiedząc, że najwyraźniej o to chodzi.
Evelyn wzruszyła ramionami, wygładzając swoją spódniczkę i spoglądając na swoje małe rączki. Widziałem, że była zawstydzona, jak zawsze, gdy przychodził do nas ktoś obcy.
- Trochę się wstydzę - wyznała cicho.
- Jane jest miła - zapewniłem córeczkę. - Znam ją bardzo dobrze, a wujek jeszcze lepiej. I wiesz co? - dodałem, by przekonać małą. - Ta pani bardzo lubi rysunki i sama dużo rysuje.
- Naprawdę? - zdziwiła się Evie. U nas w rodzinie nikt nie miał talentu artystycznego i zwierzątka, o których rysowanie prosiła nas Evelyn, zawsze wyglądały dość karykaturalnie. - Potrafi narysować pieska?
- Jestem pewien, że tak - odparłem z szerokim uśmiechem.
- A kotka? - mała nie przerywała wywiadu.
- Oczywiście.
- A słonia? I konika? - zapytała podekscytowana.
- Może sama ją o to zapytasz? - podsunąłem.
Evelyn niechętnie pokiwała głową, nadal lekko zawstydzona, jednak zaciekawiona naszym gościem. Wziąłem w jedną rękę tacę z herbatą i słodyczami, a w drugą ująłem wyciągniętą w moją stronę dłoń córki. Niespiesznie skierowaliśmy się w stronę salonu, gdzie rozmowa między dwójką przyjaciół trwała, jak gdyby spotkali się zaledwie po kilku dniach rozłąki.
(Jane?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz