Wyperfumowałem się jeszcze lekko i ponownie wyszedłem z domu, tym razem pojechałem pod wskazany przez dziewczynę adres. Z dojechaniem tam nie miałem problemu, gdyż było to stosunkowo niedaleko mnie. Zabrałem klucze od niej, listę rzeczy i wysiadłem z samochodu. Powoli wszedłem do środka i rozglądnąłem się. Motel nie zapewniał dość dobrego bytu, choć szczerze powiedziawszy nie zwracałem na to uwagi. Jakoś nie patrzę na sytuację materialną drugiej osoby, bo sam też bogaczem nie jestem. Mieszkam w małym, nie zbyt bogatym mieszkanku i mam swój samochód, który też jakoś super drogi nie był. - tylko tyle. Pierwsze co odnalazłem, to torbę a następnie zacząłem pakować do niej rzeczy z listy. Kiedy wszystko już miałem, wyszedłem z jej mieszkania. Zakluczyłem drzwi i później ponownie wsiadłem do auta i pojechałem do szpitala. Powoli wszedłem do sali dziewczyny.
- Mam nadzieję że niczego nie zapomniałem... - powiedziałem stawiając jej torbę przy łóżku.
- Dziękuję, naprawdę... nie wiem, jak mam ci się odwdzięczyć. A wszelkie pieniądze oddam ci jak tylko wyjdę ze szpitala. - powiedziała od razu.
- O żadnych pieniądzach nie chcę słyszeć, to nic, naprawdę. - uśmiechnąłem się lekko. - Właśnie, gdzież moje maniery... jestem Daniel. - wyciągnąłem w jej stronę dłoń.
- Lucy. - lekko ją uścisnęła. - Głupio mi trochę...
- Niepotrzebnie. - zaśmiałem się krótko. Chwilę później przyszła pielęgniarka i upomniała mnie, że jest już późno i powinienem iść sobie stąd. - Zostawię ci mój numer, gdybyś chciała porozmawiać. - wyjąłem z kieszeni karteczkę, na której w domu napisałem swój numer i złożyłem ją na pół, po czym podałem Lucy. - Mam nadzieję że zadzwonisz, chętnie cię lepiej poznam. - uśmiechnąłem się lekko i wstałem z krzesełka.
Lucy?
- Mam nadzieję że niczego nie zapomniałem... - powiedziałem stawiając jej torbę przy łóżku.
- Dziękuję, naprawdę... nie wiem, jak mam ci się odwdzięczyć. A wszelkie pieniądze oddam ci jak tylko wyjdę ze szpitala. - powiedziała od razu.
- O żadnych pieniądzach nie chcę słyszeć, to nic, naprawdę. - uśmiechnąłem się lekko. - Właśnie, gdzież moje maniery... jestem Daniel. - wyciągnąłem w jej stronę dłoń.
- Lucy. - lekko ją uścisnęła. - Głupio mi trochę...
- Niepotrzebnie. - zaśmiałem się krótko. Chwilę później przyszła pielęgniarka i upomniała mnie, że jest już późno i powinienem iść sobie stąd. - Zostawię ci mój numer, gdybyś chciała porozmawiać. - wyjąłem z kieszeni karteczkę, na której w domu napisałem swój numer i złożyłem ją na pół, po czym podałem Lucy. - Mam nadzieję że zadzwonisz, chętnie cię lepiej poznam. - uśmiechnąłem się lekko i wstałem z krzesełka.
Lucy?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz