Po operacji nie budziłam się naprawdę długo. Lekarze podejrzewali nawet śpiączkę, jednak obudziłam się nim potwierdzili diagnozę. Okazało się że byłam nieprzytomna prawie tydzień, a to wszystko dlatego, że już nie chciałam się obudzić. Było mi wszystko jedno czy umrę tu, w szpitalu czy gdzie indziej, ponieważ teraz miałam pewność że to i tak się stanie. Xavier nie odpuści, dopadnie mnie mimo ochrony. Powoli otworzyłam oczy, widziałam przy nie Matta i Thomasa, powoli przełknęłam ślinę i rozejrzałam się jeszcze po czym spojrzałam na swoją rękę, która była starannie owinięta bandażem.
- Jak się czujesz? - spytał któryś, nie wiedziałam który, ponieważ głosy mi się jeszcze zlewały. Wzruszyłam jedynie lekko ramionami, jednak poczułam lekki ból.
- Przyjdę do ciebie za godzinę, obiecuję. - Teraz wiedziałam, że powiedział to Matt.
Nic nie odpowiedziałam, on westchnął i wyszedł.
- Tak sobie myślę... - zaczęłam cicho. - Czy to ma sens? Po co masz się ze mną męczyć, skoro on i tak mnie dopadnie... na pewno macie inne rzeczy do robienia a ja zawadzam... - mruknęłam - jak zawsze - szepnęłam niby sama do siebie i odwróciłam wzrok.
- Co ty mówisz? - zmarszczył lekko brwi.
- Nic... nie ważne. - westchnęłam. - Wiesz może kiedy będę mogła stąd wyjść? Mam już dość szpitali...
- Jak się czujesz? - spytał któryś, nie wiedziałam który, ponieważ głosy mi się jeszcze zlewały. Wzruszyłam jedynie lekko ramionami, jednak poczułam lekki ból.
- Przyjdę do ciebie za godzinę, obiecuję. - Teraz wiedziałam, że powiedział to Matt.
Nic nie odpowiedziałam, on westchnął i wyszedł.
- Tak sobie myślę... - zaczęłam cicho. - Czy to ma sens? Po co masz się ze mną męczyć, skoro on i tak mnie dopadnie... na pewno macie inne rzeczy do robienia a ja zawadzam... - mruknęłam - jak zawsze - szepnęłam niby sama do siebie i odwróciłam wzrok.
- Co ty mówisz? - zmarszczył lekko brwi.
- Nic... nie ważne. - westchnęłam. - Wiesz może kiedy będę mogła stąd wyjść? Mam już dość szpitali...
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz