- Wpadnę wieczorem. - uśmiechnęłam się wesoło, wysiadając z auta. Podróż minęła dość szybko, acz przyjemnie, a Kayden nie przestawał rozmawiać. Jak zawsze, był bardzo wygadany i cholernie zabawny. Ach, jak łatwo można poprawić komuś dzień.
Przekroczyłam próg domu, odwieszając kurtkę na wieszak. Mary leżała w salonie na kanapie, oglądając jakiś randomowy serial na laptopie; wątpię, żeby nawet zauważyła moja przybycie. Weszłam po schodach i zaszyłam się w swoim pokoju. Odpaliłam swój komputer, by zaraz włączyć spotify'a i podłączyć słuchawki. Czas na relaks. Przyda mi się trochę odprężenia, skoro tego wieczoru mam zobaczyć Micaha po tylu latach. Przyznaję bez bicia - trochę się stresowałam. Co pomyśli? Czy ma mi za złe, że nie utrzymaliśmy kontaktu? Będzie mu niezręcznie ze mną rozmawiać?
Wrzuciłam swoje rysunki na dysk, by je obrobić. Trochę koloru, wyraziste kreski... świetnie. Wyrobiłam się tuż przed deadlinem, gdyż obiecałam fanom kolejną część komiksu właśnie dzisiaj. Teraz, gdy wszystko już było gotowe i opanowane, postanowiłam przygotować się na wielki come out. Zajrzałam do szafy... zupełnie nic, co można by uznać za stosowne w gościnę. Koszulki z nazwami zespołów muzycznych albo gier. Znoszone dżinsy, czarne legginsy. Sportowa bluza... nic się nie nadaje! Zmarszczyłam brwi, przebierając w szafie desperacko. Z samych jej odmętów wygrzebałam jakąś idealnie białą koszulkę, a do tego czarną spódniczkę, którą czasem nosiłam. Bez fajerwerków, ale przynajmniej dość ładnie i schludnie wyglądałam. Podeszłam do toaletki, by poprawić makijaż. Cienie do powiek, więcej, więcej tuszu do rzęs. Okej, nie jest źle. Nie plastikowo, ale też nie zbyt zwyczajnie. Spojrzałam jeszcze raz w lustro, by spojrzeć na efekt końcowy.
I tak wyglądałam beznadziejnie.
Z powrotem zeszłam na dół, ciągnąc za sobą Toma, i odwiedziłam na chwilę salon.
- Mamo, idę odwiedzić znajomych. - rzuciłam, po czym obróciłam się na pięcie, by dojść do drzwi wyjściowych. Usłyszałam krótkie "mhm" w odpowiedzi. Ciekawe, co oglądała, że tak ją wciągnęło.
Musiałam jechać autobusem dość długo ze względu na to, że nasze domy były niemal po przeciwnych stronach miasta. Wreszcie, dość senna po monotonnej podróży, wysiadłam na odpowiednim przystanku - od niego do domu O'Connellów było już tylko kilka kroków. Gdy stanęłam przed drzwiami, wzięłam głęboki oddech. Wszystko będzie dobrze. Trzy, dwa, jeden...
Zadzwoniłam.
Czekałam kilka sekund w okropnej niepewności, aż drzwi wreszcie się uchyliły i ujrzałam uśmiechniętą twarz Kaydena. Palcem na ustach zasugerował, bym nic nie mówiła, a sam odwrócił głowę i zawołał:
- Micah, zszedłbyś na dół?
Aha, więc jeszcze nie wiedział o mojej wizycie. To jeszcze bardziej mnie zdenerwowało. A jeśli mnie nie pozna? A jeśli nie chce mnie widzieć? Ach...
Micah stanął w drzwiach w bezruchu. Trwał on może jedną, dwie sekundy, ale dla mnie to była cała wieczność. Wreszcie, po zobaczeniu ogromnego uśmiechu na jego twarzy, uścisnęliśmy się mocno.
- Boże, Micah. - wyszeptałam z wyraźną ulgą - Jak ja tęskniłam. Tak. Bardzo. Tęskniłam.
Zorientowawszy się, że Kade wciąż stoi obok, puściłam mego przyjaciela i odsunęłam się o kroczek.
- Także ten... - uśmiechnęłam się mimowolnie - ... naprawdę mi miło. Czy coś.
O matko, tak bardzo nie wiedziałam, co powiedzieć.
Kayden?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz