Od Lucy c.d: Daniela

W szpitalu czekała mnie cała masa przeróżnych, bezsensownych badań...Nie cierpię szpitali. Ale jak widać z tym panem policjantem nie było w ogóle dyskusji, chociaż muszę zwrócić mu trochę racji bo sama na bank bym sobie nie poradziła. Taki paradoks, szczęście w nieszczęściu. Mam pecha, że przytrafił mi się taki wypadek, a farta że byli tam gliniarze, którzy postanowili mi pomóc. A w szczególności jeden z nich.
 Jak to mówią, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło... No może poza moją kolorową wpadką, która ubrudziła funkcjonariuszowi buty. Naprawdę najchętniej zapadłabym się pod ziemię albo w ogóle zniknęła z jej powierzchni. A jeżeli nie jest to możliwe, to może chociaż jakieś pranie mózgu? Terapia wymazująca pamięć? Cokolwiek. Będę musiała to na poważnie rozpatrzyć.
Wierzyłam, że po kontroli gość zdąży już się odmeldować dzięki czemu nasza konfrontacja nie będzie konieczna, ale jak można by było się spodziewać całkowicie się myliłam. Stał dzielnie, wytrwale mimo okropnego zmęczenia oraz wstrętu jaki po prostu musiał czuć do mojej osoby.
- Fenomenalnie- pomyślałam wzdychając głęboko oraz starannie unikając kontaktu wzrokowego. Jakby tego całego cyrku było  za mało to jeszcze potrzebowałam kilku niezbędnych rzeczy, a w nowym mieście byłam zupełnie sama. Dżentelmeńska postawa mężczyzny nie pozwoliła mu pozostać obojętnym i na ten kłopot dlatego też znów zaoferował swoją pomoc.
-Dziękuję - wymamrotałam.- Ale nie mogę... już tyle dla mnie zrobi...pan zrobił.
- To nic wielkiego, naprawdę. Przywiezienie kilku rzeczy nie sprawi mi problemu.
Czułam jak na moje poliki wkrada się potwornie zdradliwy rumieniec. Nigdy nie lubiłam prosić ludzi o pomoc, nie poszukiwałam też współczucia czy łaski, a miałam wrażenie, iż dostałam teraz cały zestaw cudzej dobroci.
- Muszę pana przeprosić za to...huh... za to, no wszystko.- pokazałam gestem dłoni siebie po czym sale, na której leżałam - i przede wszystkim za buty. Oddam panu za wszystko pieniądze, obiecuje.
- Przecież to nie twoja wina dajże spokój...- przewrócił oczami, a ja dopiero wtedy dostrzegłam  kolor jego tęczówek. Słowo daję, w tej głębi, ba wręcz otchłani jego spojrzenia można by się normalnie utopić.
Pewnie lasek ma na pęczki, tacy zawsze mają... Nie żeby była to w ogóle moja sprawa, bo nie jest i nie powinnam bawić się w słabą podróbkę Sherlocka Holmesa.
- No dobrze w takim razie dziękuję. Bardzo dziękuję.- uśmiechnęłam się do niego słabo. - Nie będę pana dłużej zatrzymywać.
- Daj sobie pomóc. Kto inny ci pomoże. Hmmm? Myślże racjonalnie.- mruknął niezadowolony i znów cholernik jeden miał racje. Kto jak nie on? A trzy dni bez żadnych własnych rzeczy to istny koszmar.
- Racja, jeżeli to naprawdę nie prob...
-Żaden. Tak jak wspomniałem podaj adres, liste rzeczy i załatwione.
Po piętnastu minutach, podczas których wytłumaczyłam mu wszystko co konieczne wyszedł i wyruszył w podróż po moje rzeczy. Nie ulegało wątpliwości, iż będę musiała zwrócić mu wszystko co do grosza oraz solidnie się odwdzieczyć....tylko jeszcze zupełnie nie miałam pojęcia w jaki sposób zrealizuje punkt drugi. Czułam się również nieswojo z faktem, że pierwszy gość mojego mieszkanka nie zostanie przyjęty jak należy oraz, że zobaczy w jakich warunkach żyję. Zapewne od razu mnie oceni...
Mam przynajmniej nadzieje, że nie naśle na właściciela budynku żadnych sanepidów czy też innych organów kontroli, bo jak zamkną ten motel to skończę pod mostem.Tyle dobrze,że staram się trzymać tam porządek... może chociaż to zatrze całe to złe wrażenie. Nie powinnam się wstydzić tego jak żyję, ale to cholera nie takie proste...

 Daniel?