Przez cały czas widziałam jedynie ciemność. Słyszałam słabe głosy. Nadal byłam nieprzytomna. Bałam się. Powoli otworzyłam oczy. Towarzyszył temu ból głowy i straszny huk.
- Obudziła się. - powiedział ktoś. Mężczyzna. Nie miał zbyt przyjemnego głosu.
Dopiero po chwili się zorientowałam, że leżę związana na tylnym siedzeniu auta. Z przodu siedział Xavier i... chyba to był Matt. Znów zesztywniałam, po moich policzkach zaczęły spływać strumieniami. Mój płacz był jednak niemy.
Nagle stanęliśmy na jakiejś polanie, najwidoczniej daleko za miastem. Ci dwaj wysiedli, a po chwili Matt wyciągnął mnie z auta i przeczołgał po ziemi w stronę helikoptera.
- Strasznie mi przykro maleńka. - Powiedział Xavier do samochodu.
Po chwili auto wybuchło, zaczęło płonąć - na pewno nic z nego nie zostanie. Obaj mieli rękawiczki, byli dobzi w tym co robili i zdawali sobie sprawę z tego, że zapewne masa jednostek ich szuka - jednak wiedzieli jak sobie z nimi poradzić. Widziałam jak płonące auto sprawia ból Xavierowi. Jego pojazdy zawsze były dla niego wszystkim. Sprawnie wciągnęli mnie do helikoptera, rzucając na ziemię, zapłakałam czując duży ból w plecach, na które upadłam. Był na tyle silny, że nie mogłam wstać. Xavier usiadł wygodnie, po chwili wystartowaliśmy.
- Spokojnie księżniczko , to jeszcze nie nasz przystanek - powiedział i znów przyłożył mi materiał do nosa, po którym znów odpłynęłam.
Obudziłam się, było już ciemno a oni wnosili mnie do jakiegoś pomieszczenia. Myśląc, że nadal jestem nieprzytomna rzucili na podłogę, przez co miałam ochotę krzyknąć z bólu.
- Noo, to kiedy się z nią zabawimy? - spytał Matt, dokładnie badając wzrokiem moją twarz.
- Spokojnie, zdążymy. Nie raz. Wyrządzę jej takie piekło.. - syknął a moje łzy przybrały na mocy. -Nikt jej tu nie znajdzie, później jeszcze na niej zarobimy.
Jeszcze chwile rozmawiali, później jednak wyszli zamykając ciezkie drzwi na klucz. Wtedy powoli się podniosłam płacząc. Rozejezałam się, pokój był niezwykle zimny i straszny. W kącie stało rozwalone łóżko, było lustro i okno zabite deskami a poza tym zupełnie nic. Wszystko było wylane z cementu, a w dodatku przez szczeliny w zabitych deskami oknach było tu cholernie zimno. Powoli do niego podeszłam. Oparłam trzęsącą się dłoń na drewnie i zerknęłam przez szczelinę. Padł deszcz, było zimno, wiał wiatr. Zgaduję ze jestem cholernie daleko od domu... usiadłam na podłodze, podkuliłam nogi i zaczęłam płakać. Byłam bezsilna, zdawałam sobie sprawę z tego, że nikt mnie nie uratuje. mogę zapomnieć o godnym życiu z Thomasem. znów było tylko to piekło. Czemu nie mogli mnie od razu zabić?
Thomas?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz