Od Thomasa C.D. Emily

Kiedy tylko Emily zasnęła, delikatnie wyplątałem się z jej objęć i okryłem ją kocem. Wyszedłem z jej sypialni, by zadzwonić do komendanta i do znajomych z komendy i wyjaśnić im sprawę z Coksem. Zamierzałem doprowadzić do zwolnienia go, na co w zupełności zasłużył, a także do poważnych konsekwencji, które miał ponieść.
Po skończonej rozmowie wziąłem ze sobą laptopa i usiadłem z kącie sypialni Emily, na rozkładanym fotelu, gdzie sięgała podłączona do laptopa ładowarka. Miałem zamiar nadrobić zaległości w raportach i przejrzeć przesłane mi przez przyjaciółkę z komendy protokoły przesłuchań.
Byłem akurat w trakcie czytania, gdy Emi poderwała się gwałtownie, krzycząc. Odstawiłem szybko laptopa i ukucnąłem przy łóżku, obejmując ją ostrożnie, by jej nie przestraszyć.
- Spokojnie, kochanie, to tylko zły sen - szepnąłem w jej włosy. - Jestem tutaj...
- Thomas - wyszeptała tylko, wtulając się we mnie.
- Nic ci nie grozi - szeptałem nadal, siadając na łóżku i wciągając ją na kolana. - Jesteś bezpieczna.
- Xavier... On... - zaczęła płaczliwie.
- Nic już ci nie zrobi - powiedziałem łagodnie. - Nie dostanie cię. Szuka go wiele osób. Nie wywinie się. Nie martw się... - mówiłem kojącym głosem, tuląc ją do siebie.

(Emily?)